Terugkijkend op BK

Het hout voor de vuurkorf ligt klaar, maar vreemd genoeg heb ik nu opeens geen zin om de korf aan te steken. Ik hou het straks op een pretcigaretje bij het licht van een fakkel.
De concentratiestoornissen nemen af. Aan degenen die Buitenkunst niet kennen en dit per ongeluk lezen wil ik wel kwijt, dat een weekje in de bossen met overdag allerlei workshops en presentaties en 's nachts eindeloos doorgaan aan een groot vuur met zang, muziek, lichte en zware gesprekken, drank, dope, geflirt en alles wat daaruit voort kan komen, een grensverleggende ervaring is. Twee weekjes is nog heftiger en na drie weekjes stink je zo, dat je uit het OV wordt geweerd, dat de wereld jou voor een doedelzak aanziet en andersom, dat het gevoel ontregeld te zijn een 'state of mind' geworden is en je met een wezenloze glimlach op je gezicht constant staat te smilen, of je dat nu wil of niet. En als je dan opeens moet huilen laat je dit ook verbaasd toe. Zo weet ik bijna zeker dat ik ontroerd zal geraken als ik straks naar "Fields of gold" van Sting zit te luisteren, omdat dit mooie herinneringen bij me oproept. Alle namen die mij bijgebleven zijn en in mijn gedachten de gezichten die er bij behoren passeren hier nog een keer de revue. Heleen met haar mooie stem. Monique, de bouwkundige ingenieur die zich meer thuis voelt bij relationele en spirituele activiteiten en die nu op mijn aanraden Jung gaat lezen. Dennis, de autistische jongen met zijn onvervalste humor. Laura, de 28-jarige pianolerares uit Haarlem. Martha en haar dochter Mara. Beide kanjers. Sandra met haar vriendelijke stem, die mij wel aardig vond, maar die met haar niet geringe omvang niet binnen mijn doelgroep paste. Erna, de logopediste, waarmee ik aan het vuur een erg diepgaand gesprek heb gevoerd. Net als met Mireille overigens, die in Groningen een opleiding aan de kunstaccademie volgt. Marte, die ik met haar dronken kop midden in de nacht naar haar tent heb gebracht omdat ze in het pikdonker de weg was kwijtgeraakt. Maaike, het jonge en vriendelijke agentje in opleiding. Haar taalgevoelige vriendin Suzette, die wel wanhopig op zoek leek naar een man en die mij aan het vuur "Het lied van de dwaze bijen" van Martinus Nijhoff heeft voorgedragen. En Berdie natuurlijk. De jonge vrouw die ik al vaker bij Buitenkunst ben tegengekomen en die ik deze vakantie heb leren kennen als een warmhartig mens met een grote liefde voor kinderen en een talent voor schrijven. Binnenkort komt haar eerste boek uit.
En dan zijn er nog vreselijk veel gezichten van mensen in mijn hoofd waarvan ik de naam niet weet. Maar waaraan ik met warmte terugdenk. Buitenkunst zit er op. Het gewone leven wordt weer hervat. Nog een paar dagen en dan moet ik weer aan het werk. Het is goed zo.