Een nieuw begin.

Morgen wordt met een bijeenkomst in de Laurenskerk in Rotterdam het nieuwe schooljaar geopend. Zoals elk jaar aan het eind van de vakantie besef ik nog niet helemaal dat ik straks mijn collega's en leerlingen weer zie. Hoe zou het met ze zijn? En hebben ze er net zoveel zin in als ik? Dat zou dan betekenen dat ze er geen zin in hebben. Na ruim zeven weken vakantie moet de motor weer worden opgestart en dat kost me enige moeite. Over twee weken zit ik natuurlijk weer helemaal in mijn patroontje van lesgeven, begeleiden, vergaderen, enzovoorts. Dat is prima en bovendien moet er brood op de plank komen. Als alles straks weer zijn gangetje gaat, dan zal ik het best naar mijn zin hebben. Dat is altijd zo geweest.
Alleen de omschakeling, hè. Weer gewoon op tijd naar bed en niet pas om twee uur 's nachts. Geen pretcigaretjes meer. 's Morgens om half zeven opstaan. Gezond leven. Structuur aanbrengen in mijn bezigheden. Geen gelanterfanter meer. Ha! Het zal toch niet.
Ik laat de dingen voorlopig maar op me afkomen. Als het tijd is om aan het roer te gaan staan, doe ik dat. Tot dan sudder ik nog wat door op mijn vakantiegevoel, dat een ontspannen mix is van een gebrek aan verantwoordelijkheid, een paar druppeltjes luiheid, een litertje onbezonnenheid, een scheutje zorgeloosheid en een flinke dosis heimwee naar de mooie momenten, die achter me liggen.