Bob Dylan

Van de documentaire "No direction home" van Scorsese over Bob Dylan heb ik telkens alleen het laatste half uur gezien. Genoeg om tranen van ontroering in mijn ogen te krijgen. Ik was dan ook aangenaam verrast toen Paula vandaag met de soundtrack kwam. De DVD zal ik tzt zelf misschien nog eens kopen. Dylan is van mijn generatie en zegt veel jongeren niets. Toch hoort hij thuis in het rijtje der groten zoals Lennon, Freddy Mercury, Elvis en noem maar op. De commercie zorgt al jaren voor een enorme vervlakking in muziek, films en alle andere vormen van entertainment. De echt belangrijke muziek verdwijnt hiermee gemakkelijk op de achtergrond of erger. Natuurlijk zitten er pareltjes tussen de glazen kralen, maar de meeste mensen zijn te paaien met spiegeltjes en glinstertjes en dat is jammer. Maar als we het nu gaan hebben over "de meeste mensen" is het misschien verstandig om van onderwerp te veranderen. Het moet wel leuk blijven.

Op het strand van Scheveningen was het rustig vandaag. Er stond teveel wind om te zonnen en slechts een handjevol wandelaars kuierden langs de briezende branding. De witgerande glinsterende schuimkragen rolden onstuimig over elkaar heen en vloeiden uit op het natte zand. Ik ben van het Kurhaus naar het eind van de pier bij de haven gewandeld. Vanaf de pier heb je een geweldig uitzicht op Scheveningen. In het water waren talrijke surfers bezig met het beoefenen van hun sport. Sommigen lieten zich voorttrekken door enorme vliegers en scheerden met een flinke snelheid over het water. Soms sprongen ze daarbij wel twee meter in de lucht. Een fantastisch gezicht. Zoals ik al eerder schreef kreeg ik het advies om het vakantiegevoel zo lang mogelijk vast te houden. Zoals je ziet doe ik mijn best.