Gebabbeldebabbeldebabbel.

Het lijkt wel of de rek er even uit is. Mijn teksten zijn de laatste tijd alles behalve inspirerend. Wat een gewauwel en gemier. Misschien komt dat ook wel omdat ik de laatste tijd mijn handen vol heb. En het bijhouden van dit blog wordt dan een verplicht nummer. Als ik al ergens misschien een onbekende fan had, dan heb ik die ook met mijn onbenulligheden weggejaagd. Maar er is hoop. Het lijkt wat rustiger te worden. Ik heb sinds kort een scanner en daar kun je leuke dingen mee doen. En als ik wat anders aan mijn hoofd heb dan werk of studie dan wil ik dat meestal ook wel met een ander delen. In mijn privéleven of hier in mijn blog. Maar op dit moment heb ik niks, maar dan ook werkelijk niks te zeggen.