Huisje in de stad.

Het liefst liep ik nu zorgeloos langs het strand om op te gaan in de vlammende wolkenmassa's, die de zon begeleiden op haar reis tot achter de horizon. Even bijkomen van de stadsdrukte, die na een middagje Rotterdam bezit van me heeft genomen. De energie die al de mensen uit me leken te zuigen.
Paula zegt vaak dat ze het liefst weer in het centrum van de stad zou willen wonen, maar ik was niet van plan om daar aan toe te geven. Al kijk ik eerlijk gezegd niet op tegen een huis in het hartje van Utrecht of Nijmegen. Maar Rotterdam... Ik heb er zo'n dertig jaar gewoond, waarvan een jaar of acht in het centrum. Dat was leuk, erg leuk. Maar dat was toen. De stad is agressiever geworden en ik heb er niets meer te zoeken. Het is al weer zo lang geleden dat ik in een kroeg zat achter een goed glas bier en ik me liet meeslepen op de muziek van een groep enthousiaste muzikanten, die tegen een kleine vergoeding en gratis consumpties het publiek een fijne avond bezorgden.
Ik zou bijna vergeten, dat ik me er soms ook behoorlijk eenzaam voelde.

Een tweede huisje, ergens in het oosten en gemakkelijk bereikbaar met het OV. Zodat ik daar de weekends naar toe zou kunnen gaan. Desnoods in mijn eentje. Misschien wel bij voorkeur in mijn eentje. En daarnaast een woning in het centrum van een grote stad. Dat zou zo slecht nog niet hoeven te zijn. Maar voorlopig zitten we goddank nog wel even waar we zitten en zijn er gelukkig geen concrete verhuisplannen.