Klein jubileum

Sinds ik op 19 mei 2005 begonnen ben met dit blog heb ik er 100 kleine verslagjes voor geschreven. Het aantal bezoekers is tot nu toe zo klein geweest dat dit niet de reden kan zijn dat ik nog nagenoeg elke dag mijn blog bijwerk. Blijkbaar heb ik een andere reden.
Inderdaad interesseert het me niet zo of dit blog wordt gelezen en door wie. Het is een erg prettige manier om me te uiten en om te sleutelen aan mijn taalvaardigheid. Soms prikkelt het me ook om de actualiteit wat beter te volgen. Het helpt me zeker om mijn gedachten te ordenen en dat is op zichzelf al bijna voldoende reden.
Soms snuffel ik in andere blogs en verbaas me dan over de creativiteit die ik tegen kom. Als ik meer tijd zou hebben gehad, zou ik mijn blog ook zo maken, hou ik mezelf dan voor.

Wat ik te vertellen heb is vaak onschuldig. Mijn openhartigheid is nooit helemaal ongecensureerd. Zelfs in mijn dagboeken ben ik zuinig met het geven van informatie over mezelf. Een beetje bespiegelend, een beetje anecdotisch... verder ga ik meestal niet. Ik ben een exhibitionist die zijn broek blijft aanhouden. Wie is er immers bij gebaat als ik hem van mijn gat trek?
Sinds ik mij voor het eerst verbaasd heb over deze wereld en mijn bescheiden plekje daarin is er aan mijn verbazing geen eind meer gekomen. En ik hoop dat dit zo blijft.
Soms overweeg ik een website te beginnen, maar ik besef dat de tijd daarvoor nu nog niet rijp is.
Hiermee kan ik beter wachten tot ik helder heb waarvoor ik zo'n site zou kunnen gaan gebruiken. Mogelijk neem ik er dan wel een link in op naar dit weblog. Maar voorlopig is het nog niet zo ver.