Mea culpa

Vandaag was het de dag van het "Mea culpa" (Mea maxima culpa). Georgie Bush in Amerika nam als eindverantwoordelijke de schuld op zichvoor het uitblijven van de hulpverlening in New Orleans. Verstandige adviseurs. Of het hem zijn hoofd zal redden wachten we af. Ik wed van niet. En in Holland was het Jan Heintje Donner die, als eindverantwoordelijke voor het geblunder in de zaak Nienke Kleiss, het boetekleed aantrok. "Zeker in deze zaak zijn er beoordelingsfouten gemaakt, die niet gemaakt hadden mogen worden. (N.B. In welke zaak had dit dan wel gemogen?) Excuses zijn hier op zijn plaats. Bla, bla, bla..." Het zou je baan toch zijn. Een paar dagen geleden sprak hij nog andere taal. Maar een politicus verschiet nu eenmaal sneller van kleur dan een kameleon als het hem zo uitkomt. En wat die beoordelingsfouten betreft; men had gedacht er mee weg te komen, zoveel is wel zeker. Dat de werkelijke moordenaar zichzelf zou aangeven had men nooit kunnen bedenken. Het is allemaal een schaamteloze vertoning geworden en het zou beslist niet verkeerd zijn als er deze keer koppen zouden rollen. Wordt vervolgd.

Vandaag weer eens lekker ordinair ruzie gemaakt met een collega-docent, die met zijn leerlingen in een lokaal zat waar ik was ingeroosterd. Hij wilde eerst niet weg, maar koos eieren voor zijn geld toen ik mijn leerlingen verzocht om gewoon naar binnen te komen. Als er een ander lokaal was geweest had ik daar wel gaan zitten, maar dat was er niet. En ik werd pas goed pissig toen hij het probleem bij mij wilde leggen.
Het hele leven zit vol met dit soort dingetjes. Gebakkelei om niks en 'ik heb toch lekker gelijk' .
Pech voor hem dat ik vandaag in een vechtlustige stemming was.