En nu even rustig aan...

We zijn allebei doodmoe. Op de valreep uitte dat zich nog in een kribbige reactie van mij naar Paula vlak voordat ze slapen ging omdat ik vond dat ze wat lullig reageerde op een mededeling van mij, maar de kans dat ze er van wakker ligt is niet zo groot. Daar is ze gewoon te moe voor. Soms ga je gewoon net te lang door. Je herkent dat wel. Nog even dit, nog even dat. Alsof er na vandaag geen morgen meer is. De komende dagen maar wat rustiger aan doen. En even in mijn eentje de stilte opzoeken. Een dagje wandelen over het Pieter pad bijvoorbeeld. Of de bossen in. Misschien wel naar Terschelling. Ik ben er nog niet uit.