Homo homini lupus.

In een genuanceerd verhaal dat staat op de website van Groenfront wordt vermeld dat uit recent onderzoek gebleken is dat de Warme Golfstroom aan het vertragen is. Dit past in één van de scenario's die zijn opgesteld zijn n.a.v. het broeikaseffect en het smelten van de Noord Poolkap. Of we net zulke koude winters gaan krijgen als Canada, dat op dezelfde geografische hoogte ligt als Europa, zullen we moeten afwachten. Dat het gevolgen heeft voor het klimaat laat zich raden.
Nu ook China de korte termijn voordelen van een kapitalistische ideologie aan het ontdekken is en men verwacht binnen 50 jaar de grootste supermogendheid op aarde te zijn (Zeg maar bye, bye, Miss American Pie.) zal dit de komende decennnia voor de nodige verschuivingen gaan zorgen in de wereld van het grote geld. Europa heeft straks vermoedelijk zijn langste tijd gehad. De altijd aanwezige besluitloosheid, de holle retoriek van de gezagdragers en vermeende machthebbers zullen ons uiteindelijk nekken. Waarom zouden wij een uitzondering in de geschiedenis zijn? Culturen komen en gaan. Het is al een klein wonder dat we uit de puinhopen van twee wereldoorlogen de welvaart hebben voortgebracht die we nu nog hebben.

Dat ik een vrolijk mens ben zal je niet altijd kunnen afleiden uit de stukjes die ik publiceer. Omdat er toch geen zak aan te doen is kokketteer ik nu eenmaal graag met de onnozelheid van het mensdom. Hierna voel ik me altijd een stuk beter. Het is mijn vaste overtuiging dat ons de komende jaren een aantal vreselijke drama's te wachten staan. En dat niemand en niets deze tegen zal kunnen houden. Er zijn miljoenen op deze wereld waarvoor dit al lang geen fictie meer is, maar harde realiteit. Tegelijk besef ik telkens weer dat ik het zelf nog steeds onvoorstelbaar goed heb. Het "living-in-Holland"- gevoel zou je dit kunnen noemen.

Ik zag laatst op TV hoe een stel vluchtelingen in Marokko zo ver mogelijk de woestijn in werd gebracht. Hiermee wilden de autoriteiten de druk op de Spaanse enclave in het Noorden verminderen. Een man vertelde bijna huilend dat zijn vader dood was en dat zijn moeder in een kamp zat. "Kijk, ik ben zwart", riep hij vertwijfeld en kneep in zijn eigen huid. "Jullie blanken hebben niet het recht om mij zo te behandelen." En met nagenoeg geen voedsel en water begonnen hij en zijn metgezellen aan een voettocht van bijna 500 kilometer in de richting van de dichtsbijzijnde stad.
Ik ben geen politicus, geen vredesactivist, geen opruier of wat dan ook. Ik ben zo'n mannetje dat deel uitmaakt van de zwijgende massa en dat met de andere mannetjes en vrouwtjes haarscherp ziet hoe na duizenden jaren beschaving erbarmen en medemenselijkheid vaak niet bestemd is voor die 'ander'. De mens is de mens een wolf; zo was het, zo is het en zo zal het altijd zijn.