Don't ever give up

Als ik niet wist dat hij gelijk had zou ik zeggen dat het maandelijkse overleg met mijn scriptiebegeleider op een ritueel begint te gelijken. Ik luister naar zijn adviezen, denk er over na, sleutel thuis aan mijn voorstel, ga weer naar Leiden, waar ik opnieuw adviezen krijg, die ik vervolgens overdenk enzovoorts. Waar ik vreemd genoeg na al die jaren steeds nog moeite mee heb is om niet te divergeren. In gewoon Nederlands: ik kan soms erg ouwehoeren zonder tot de kern van het verhaal te komen. Een wetenschappelijk verantwoorde structuur aanbrengen in een tekst is beslist niet mijn sterkste kant. Uithoudingsvermogen, daar bezit ik genoeg van. Stug doorgaan in mijn eigen tempo met waarmee ik bezig ben. Over twee weken zal blijken of ik deze keer de adviezen goed heb begrepen en verwerkt in mijn scriptievoorstel.

Het lijkt erop dat ik mijn hardloopritme weer te pakken heb. Eergisteren ruim 22 kilometer en vandaag zo'n 14 kilometer. Ik ben er niet ontevreden over. Ook niet over mijn tempo, dat op 11 km/u zal liggen. Het land is overal vettig diepgroen en de warrige grijze wolkenluchten imponeren van horizon tot horizon. De wind op mijn gezicht trekt mijn huid strak, maar pas bij thuiskomst blijken mijn wangen te gloeien en vanuit de spiegel kijkt een vriendelijke bruine kop mij aan. Spierpijn heb ik niet en met genoegen zie ik dat de weegschaal 64 kilo aangeeft. Goed zo, John. Ga zo door.