Familie
Gisteren heb ik beloofd dat ik morgen terug zou komen op vandaag, maar nu moet ik eigenlijk zeggen dat ik vandaag terug kom op gisteren. Wat is taal toch moeilijk. Geen wonder dat er zoveel miscommunicatie is.
De dametjes
Gisteren uit eten geweest in Nijmegen. Paula's vader had ons uitgenodigd om met hem zijn 85e verjaardag te vieren. We hebben een erg fijne avond gehad. Voor de € 345,- die dit had gekost (huurauto + bijdrage in de kosten van het eten) mocht dit ook wel.
Na lange tijd waren we als gezin weer even helemaal compleet. Een unicum omdat Mirte in Engeland woont en Jasper en Eva beiden ook hun eigen leventje hebben. De dames hadden hun vrienden bij zich. Andi, die met Mirte mee gekomen was uit Engeland en Pepijn (Soms ook wel door ons Peppie genoemd), die notabene op vijf minuten lopen afstand van het restaurant woont waar we hebben gegeten. Paula en ik hebben er erg van genoten dat het hele beestenspul even compleet was.Op de foto zie je de tweeling in een karaoke act. Verder waren van Paula haar zus en broers plus aangetrouwd aanwezig en Mwanga en Longuewé (Dit schrijf ik vast verkeerd), de kinderen van Albertjan en Anna.
Vandaag zijn Mirte en Andi om 16.00 uur vanaf Schiphol vertrokken naar Bristol. Jammer, maar het is niet anders. Zelf vonden ze dat de week was omgevlogen. En ze vertelden dat ze het reuze naar hun zin hadden gehad.
Ander onderwerp. Wat kan een diploma uitreiking een treurige bedoening zijn. Zo was ik vanmiddag bij de diplomering van de 3e jaars BBL aanwezig. Van de oorspronkelijke klas van 14 kregen er nu 5 een diploma. In september zullen er nog 3 volgen.
Mijn collega Nettie hield een vriendelijke toespraak. Er waren hapjes en drankjes. De nieuwe adjunct had tevergeefs naar het clubje gezocht op de verkeerde verdieping en kwam pas na het officiële gedeelte. De diploma's waren voor een deel verkeerd. Gezien het kleine clubje was er ook weinig ander publiek. Als ze zelf even niet in het zonnetje werden gezet staarden de mensen met een vermoeide blik voor zich uit. Alsof ze na een lange moeizame reis op de plaats van bestemming aangekomen waren en ze zich afvroegen waar de rest van de reisgenoten onderweg gebleven was.
Misschien krijg ik straks mijn bul gewoon thuis gestuurd. Ik denk niet dat ik er rouwig om zou zijn.
De dametjes
Gisteren uit eten geweest in Nijmegen. Paula's vader had ons uitgenodigd om met hem zijn 85e verjaardag te vieren. We hebben een erg fijne avond gehad. Voor de € 345,- die dit had gekost (huurauto + bijdrage in de kosten van het eten) mocht dit ook wel.
Na lange tijd waren we als gezin weer even helemaal compleet. Een unicum omdat Mirte in Engeland woont en Jasper en Eva beiden ook hun eigen leventje hebben. De dames hadden hun vrienden bij zich. Andi, die met Mirte mee gekomen was uit Engeland en Pepijn (Soms ook wel door ons Peppie genoemd), die notabene op vijf minuten lopen afstand van het restaurant woont waar we hebben gegeten. Paula en ik hebben er erg van genoten dat het hele beestenspul even compleet was.Op de foto zie je de tweeling in een karaoke act. Verder waren van Paula haar zus en broers plus aangetrouwd aanwezig en Mwanga en Longuewé (Dit schrijf ik vast verkeerd), de kinderen van Albertjan en Anna.
Vandaag zijn Mirte en Andi om 16.00 uur vanaf Schiphol vertrokken naar Bristol. Jammer, maar het is niet anders. Zelf vonden ze dat de week was omgevlogen. En ze vertelden dat ze het reuze naar hun zin hadden gehad.
Ander onderwerp. Wat kan een diploma uitreiking een treurige bedoening zijn. Zo was ik vanmiddag bij de diplomering van de 3e jaars BBL aanwezig. Van de oorspronkelijke klas van 14 kregen er nu 5 een diploma. In september zullen er nog 3 volgen.
Mijn collega Nettie hield een vriendelijke toespraak. Er waren hapjes en drankjes. De nieuwe adjunct had tevergeefs naar het clubje gezocht op de verkeerde verdieping en kwam pas na het officiële gedeelte. De diploma's waren voor een deel verkeerd. Gezien het kleine clubje was er ook weinig ander publiek. Als ze zelf even niet in het zonnetje werden gezet staarden de mensen met een vermoeide blik voor zich uit. Alsof ze na een lange moeizame reis op de plaats van bestemming aangekomen waren en ze zich afvroegen waar de rest van de reisgenoten onderweg gebleven was.
Misschien krijg ik straks mijn bul gewoon thuis gestuurd. Ik denk niet dat ik er rouwig om zou zijn.
posted by john at 9:34 a.m.
0 Comments:
Een reactie posten
<< Home