Leed

Bij het lezen van de details over de opruimwerkzaamheden na de aanslagen in Londen lopen de rillingen je langs de rug. Er schijnen op grote diepte en op zeer moeilijk bereikbare plaatsen nog veel lichamen tussen het puin van halfingestorte tunnels en opengerete metrowagons te liggen. Alles moet worden opgeruimd en onderzocht. Als reddingswerker heb je daar nog een flinke klus aan. Ook deze mensen hebben vaak een gezin thuis, dat door het werk van pappie of mammie ongewild sterk betrokken is geraakt bij de vreselijke gebeurtenissen.

En ondertussen gaat zoals altijd het leven voor anderen en voor mij gewoon door. Toen we gisteravond hapjes en drankjes aan het uitproberen waren op het culinair festival in Leiden zag ik alleen maar vrolijke gezichten en lachende mensen. Want hoe ik er ook over denk of over praat; wat er in Londen is gebeurd lijkt helemaal niets met mij te maken te hebben. Over de 50.000 kinderen die vandaag van de honger zijn gestorven van mij geen woord. Ook niet over de vele doden die er vandaag weer zijn gevallen in het verkeer of in één of andere oorlog. Niets over de duizenden aids-patiënten die vandaag zijn gestorven. Zo te zien was Londen niet meer dan één van de tragische gebeurtenissen die de mensheid dagelijks geselen. Met als verschil dat de media er extra aandacht aan hebben besteed.

Het zijn blijkbaar niet de gebeurtenissen an sich die maken dat wij ze zo vreselijk vinden. Wij bepalen met elkaar hoe erg iets is. Wij, dat zijn de nabestaanden en het anonieme publiek. Het zal voor het individu niet veel uitmaken of hij alleen sterft of met duizenden tegelijk. Maar overal ter wereld lijden de nabestaanden. En het anonieme publiek huivert, is verontwaardigd en besluit om 's avonds de gordijnen voortaan te sluiten om zo het kwaad buiten te houden. Helaas sijpelt het kwade nieuws via de televisie, de radio, de telefoon, de krant en het internet toch naar binnen, waardoor sommigen van ons zich ook tussen de vier muren van hun eigen huis niet meer veilig voelen. Overigens is dat terecht. Wij zijn nergens veilig. En we zijn dat ook nooit geweest. Waarmee ik zeggen wil, dat we volgens mij het onvermijdelijke maar het beste kunnen accepteren, we moeten doen wat we kunnen en dat we, zolang het ons en onze naasten nog goed gaat, er naar moeten streven om elke dag tot een klein feestje te maken. Misschien ook als het ons minder goed gaat. Het alternatief is erg somber, lost niets op en helpt niemand. Alleen de medicijnboer en/of de psychiater.