Genoeg is genoeg.

Het is voorlopig voldoende. Tot nu toe maakte ik bijna elke dag een stukje voor dit blog, maar ik zoek nu naar een andere vorm om mijn verhaal kwijt te kunnen. Wat niet zeggen wil dat ik besloten heb om met mijn blog te stoppen. Alleen zal de frequentie van mijn stukjes minder worden. Het nieuws biedt nog steeds voldoende inspiratie, maar om los te komen van de waan van de dag zijn andere, meer duurzame bronnen misschien beter.
Kijkend naar het nieuws van de afgelopen dagen is het natuurlijk niet moeilijk om te fulmineren tegen Donner en Verdonk, beiden eindverantwoordelijk voor het drama op Schiphol. Wat een zielepoten. Of die arro van een Peter R de Vries, die denkt de politiek in Nederland te kunnen veranderen, maar die zelf de afgelopen 20 jaar niet heeft gestemd.
Er zijn elke dag wel figuren in het nieuws die door hun gedrag of hun uitspraken dezelfde uitwerking op mij hebben als de spreekwoordelijke rode lap op een stier. Maar ik besef dat ik niet bezig kan blijven. Ten eerste ben ik nauwelijks politiek geëngageerd. Anders ging ik ook wel de barricades op. Ten tweede krijgen de mensen de leiders die ze verdienen. Onze vrienden in Den Haag zijn daar tenslotte op een democratische wijze terecht gekomen. Wat onze ministers en hun ambtenaren zeggen is hun ingefluisterd door de "massa". Dat de kwetsbaren in onze samenleving het zo moeilijk hebben en steeds moeilijker zullen krijgen is de wens van het volk. Mensen met een baan vinden dat ze al genoeg aan belasting en premie afdragen. Dat onze lucht, ons water en onze grond vervuild is, is de wens van het volk. Iedereen zijn eigen autootje, extra wegen van en naar de vinex-wijken, die het laatste stukje natuur nog verder in de verdrukking hebben geduwd en zoveel en zo ver mogelijk weg met het vliegtuig op vakantie. Dat Islamieten gezien worden als potentiële terroristen is de wens van het volk, dat historisch gezien vanuit zijn Christelijke achtergrond het nooit zo heeft op gehad met deze "tweederangs" burgers en dat vanuit een collectief schuldgevoel jarenlang het Joodse volk de ruimte gaf hen te behandelen als "Untermenschen". En ik ben deel van dat volk. Ik zit op mijn centen, vervuil het milieu soms voor mijn lol, moet er niet aan denken dat mijn dochters met een Islamiet thuis komen en het zal mij een worst wezen wat de Israeliërs de Palestijnen elkaar aandoen. Ik kan hier toch geen invloed op uitoefenen.
Dus als die vreselijke jongens en meisjes in Den Haag weer eens op een irritante wijze in het nieuws komen besef ik dat ze hiermee een groot deel van de bevolking een enorm plezier doen.
Ik ken weinig landen waar het zo goed wonen is als in Nederland. De emigranten hebben ongelijk, de immigranten hebben gelijk. Maar dat doet niets af aan de domheid, die ik dagelijks zie en hoor, de onverschilligheid die ik overal waarneem, de angst die er bij velen leeft, de materiële en immateriële armoede die je in alle lagen van de bevolking tegenkomt, de hufterigheid die de media de huiskamers in tetteren, de... Moet ik nog doorgaan? Nee, over dit alles raak je natuurlijk nooit uitgeschreven. Maar ik voorlopig wel.