Licht

Net als veel andere mensen heb ik "iets" met licht. En in deze natte herfstdagen, waarbij de zon soms uren lang achter een dik wolkendek is verstopt om opeens voor enkele minuten fel schitterend tevoorschijn te komen, word ik daar vaak aan herinnerd. Opeens zie je een glimlach op de chagerijnige gezichten van de mensen verschijnen; het kind in hen komt buiten spelen. Ook de natuur toont zich dan op haar moois. "Vlug, kijk dan." lijkt ze te roepen. "Vind je me niet prachtig mooi met al die bonte kleuren." Vandaag kon ik maar met moeite de drang weerstaan om nog even naar zee te gaan. De stevige wind zorgde ongetwijfeld voor een spektakel aan het strand, waar kolkend water vonken sloeg. Het is dat ik nog zoveel andere dingen te doen had. En was ik niet vorige week maandag nog op het strand van Rockanje geweest? En een paar dagen daarvoor in Scheveningen?
Steeds vaker realiseer ik me dat ik mij met de ruimte van het strand, de stilte van de polder en de diepe rust van het bos het prettigst voel. Wie had dit van deze "stadsrat" verwacht?