Stank

Er was eens een prinses. Zij was beeldschoon maar had helaas een penetrante lijfgeur. Niet alleen haar voeten, maar ook haar oksels, haar nek en haar schaamstreek stonken erger dan een beerput. Haar bijnaam was 'stankoverlast', wat al snel werd afgekort tot 'Stanko'. Zij had zelf geen last van deze stank, want als kind was zij haar reukvermogen verloren.
Zij was pas gaan stinken na haar eerste menstruatie. Alle mogelijke huwelijkskandidaten bedankten voor de eer om met prinses Stanko gelukkig te worden, maar tenslotte vond zij een knappe prins, die nog harder stonk. Hij verschoonde zich zelden en droeg zijn onderbroeken met gele en bruine vlekken bij voorkeur minstens een half jaar. Net als zijn sokken.
Het was liefde op het eerste gezicht tussen beiden. Door zijn eigen stank heen kon hij haar niet ruiken. En toen zij hem vroeg of hij met haar wilde trouwen aarzelde hij geen moment en gaf hij haar zijn ja-woord. Beiden leefden nog lang en gelukkig.

Wat is de moraal van dit verhaal? Als je stinkt zoek dan iemand die je niet kan ruiken. Dan komt alles nog goed.