Krent.

Toen ik laatst door een bedelaar werd aangesproken gaf ik hem in een gulle bui vijf euro. Zijn ogen begonnen te glimmen. Voor ik het kon voorkomen had hij mijn hand vastgepakt en sprak: "Bedankt mijnheer. Als ik nog twee euro van u krijg kan ik mijn shotje gaan halen." Ik stond perplex van zoveel eerlijkheid. "Werk nog maar even door voor die twee euro", reageerde ik na enige tijd, omdat ik die twee euro best kon missen en ik een moment twijfelde of ik hem voor zijn openhartigheid zou belonen. Ik besloot van niet. "Mijnheer, als u vijf euro missen kunt, dan kunt u ook zeven euro missen. Het wordt donker, iedereen heeft haast en twee euro bedel je niet zomaar bij elkaar." Hij had mijn hand inmiddels losgelaten en keek mij verwijtend aan. Alsof ik hem van twee euro had bestolen en hij nu door mijn schuld misschien zijn shotje zou moeten missen. "Geef de moed niet op" mompelde ik en liep met stevige passen door. Ik voelde hoe zijn blik mij volgde. "Krent, patser" hoorde ik, hoe hij me nariep. Had ik hem dan toch die twee euro moeten geven, vroeg ik me af.

Moraal: Als je de mensen tevreden wil houden geef ze dan niet wat jij kwijt wil, maar wat zij nodig hebben. Komt je eigen tevredenheid op de eerste plaats, bepaal dan zelf of je geeft en hoeveel.