Vijf euro.

Niets is zo bizar als de werkelijkheid. Twee dagen nadat ik in mijn weblog in een verzonnen verhaaltje schreef, dat ik in een gulle bui aan een bedelaar vijf euro had gegeven, werd ik op straat door een bedelaar in gebrekkig Nederlands gevraagd of ik vijf euro kon missen. Hij had n.l. zo'n honger. Eerst zei ik nee, maar omdat ik moest denken aan mijn verhaal kwam ik op mijn besluit terug. Was dit immers niet heel erg toevallig? Ik zag hem nog net een Indisch eethuisje binnenstappen en omdat ik zelf ook trek had ging ik achter hem naar binnen. Ik hoorde hoe hij aan de verbaasde winkeljuffrouw vijf euro vroeg omdat hij naar het ziekenhuis moest met de trein. Mij had hij welliswaar een ander verhaal verteld, maar omdat hij natuurlijk geen geld kreeg bood ik aan om een broodje voor hem te kopen. Hij bedankte en liet mij weten dat hij dit eten niet lekker vond. "Dan heb je geen echte honger", was mijn reactie. Hij verliet de winkel. "Ik moet ook hard werken voor mijn geld. Als hij mij om eten gevraagd had, dan had ik hem natuurlijk geholpen," zei de winkeljuffrouw. En ik zag dat ze het meende. Ook andere bedelaars kregen die dag niets meer van me. Om de een of andere reden vond ik ze opeens niet meer zielig, maar vooral vervelend. Zo gaat dat.