Zij dronken een glas....

Het volk was in rep in roer. Dìt kon zo niet langer. Er moest nu toch echt wat gebeuren. De burgemeester belegde een spoedvergadering met zijn wethouders. Of zij wel wisten hoe ernstig de situatie was. Iedereen knikte braaf. Elk van hen was hiervan doordrongen. De gemeentesecretaris schonk nog eens in. Ze hieven het glas. "We zijn het dus allemaal met elkaar eens dat er maatregelen genomen moeten worden?" "Zeker, mijnheer de burgemeester. Ik denk dat ik namens allen spreek als ik zeg dat het afgelopen moet zijn", sprak de gemeentesecretaris, wat gevolgd werd door een instemmend gemompel van de andere aanwezigen. "Ad fundum" klonk het uit zeven kelen en de glazen werden leeggedronken. "Dan ga ik nu eerst eens een plas doen", sprak de burgemeester. "Een goed plan", reageerde de wethouder van financiën. En hij en alle anderen volgden de burgemeester naar het toilet. Het was heerlijk om het zo met elkaar eens te zijn, een goed glas te drinken en daarna gezamenlijk de blaas te ledigen.

Krent.

Toen ik laatst door een bedelaar werd aangesproken gaf ik hem in een gulle bui vijf euro. Zijn ogen begonnen te glimmen. Voor ik het kon voorkomen had hij mijn hand vastgepakt en sprak: "Bedankt mijnheer. Als ik nog twee euro van u krijg kan ik mijn shotje gaan halen." Ik stond perplex van zoveel eerlijkheid. "Werk nog maar even door voor die twee euro", reageerde ik na enige tijd, omdat ik die twee euro best kon missen en ik een moment twijfelde of ik hem voor zijn openhartigheid zou belonen. Ik besloot van niet. "Mijnheer, als u vijf euro missen kunt, dan kunt u ook zeven euro missen. Het wordt donker, iedereen heeft haast en twee euro bedel je niet zomaar bij elkaar." Hij had mijn hand inmiddels losgelaten en keek mij verwijtend aan. Alsof ik hem van twee euro had bestolen en hij nu door mijn schuld misschien zijn shotje zou moeten missen. "Geef de moed niet op" mompelde ik en liep met stevige passen door. Ik voelde hoe zijn blik mij volgde. "Krent, patser" hoorde ik, hoe hij me nariep. Had ik hem dan toch die twee euro moeten geven, vroeg ik me af.

Moraal: Als je de mensen tevreden wil houden geef ze dan niet wat jij kwijt wil, maar wat zij nodig hebben. Komt je eigen tevredenheid op de eerste plaats, bepaal dan zelf of je geeft en hoeveel.

Stank

Er was eens een prinses. Zij was beeldschoon maar had helaas een penetrante lijfgeur. Niet alleen haar voeten, maar ook haar oksels, haar nek en haar schaamstreek stonken erger dan een beerput. Haar bijnaam was 'stankoverlast', wat al snel werd afgekort tot 'Stanko'. Zij had zelf geen last van deze stank, want als kind was zij haar reukvermogen verloren.
Zij was pas gaan stinken na haar eerste menstruatie. Alle mogelijke huwelijkskandidaten bedankten voor de eer om met prinses Stanko gelukkig te worden, maar tenslotte vond zij een knappe prins, die nog harder stonk. Hij verschoonde zich zelden en droeg zijn onderbroeken met gele en bruine vlekken bij voorkeur minstens een half jaar. Net als zijn sokken.
Het was liefde op het eerste gezicht tussen beiden. Door zijn eigen stank heen kon hij haar niet ruiken. En toen zij hem vroeg of hij met haar wilde trouwen aarzelde hij geen moment en gaf hij haar zijn ja-woord. Beiden leefden nog lang en gelukkig.

Wat is de moraal van dit verhaal? Als je stinkt zoek dan iemand die je niet kan ruiken. Dan komt alles nog goed.

Fuck you

Ze was klein en blond. Misschien zestien jaar. Op de veel te grote tas die ze met zich meesleepte stond met grote letters "Fuck you" geschreven en deze boodschap lag ook in de donkere blik als je het waagde om haar aan te staren. Zo te zien was ze van enige toenadering niet gediend. Blijkbaar had ik mijn dag niet, want toen in de trein de jongen die tegenover mij zat opstond om weg te gaan en zich omdraaide schreeuwde dezelfde boodschap mij in grote witte letters op de achterkant van zijn zwarte jack mij toe. Had ik misschien iets gemist? Was "Fuck you" sinds kort een manier om elkaar een prettige dag toe te wensen? Soms gaan de ontwikkelingen wel erg snel.