Eva en Mirte

Helaas moet de afspraak met mijn scriptiebegeleider morgen een weekje naar achteren worden doorgeschoven. Ik zal de komende dagen dan maar gebruiken om te werken aan een onderzoeksopzet, zodat er zo min mogelijk tijd verloren gaat. Start van het onderzoek in november gaat toch niet lukken. Mogelijk een vooronderzoekje ergens in de komende drie maanden. Literatuur lezen. SPSS opnieuw aanschaffen en installeren. Beetje met het programma stoeien. Meer zit er niet in.
De aangename keerzijde is dat ik morgenochtend wel lekker kan uitslapen en omdat het belooft een mooie dag te worden kunnen we misschien wel ergens naar toe gaan.

Mirte stuurde foto's uit Engeland van lessen geografie, gemaakt in het open veld. Om jaloers op te worden. Onlangs had ik haar aan de telefoon en liet ze me weten dat ze tot haar spijt geen recht had om allerlei buitenactiviteiten te volgen in notabene het leger. Je moet hierbij denken aan sporten zoals parachutespringen, bergbeklimmen, survival enzovoorts. Volgend jaar zit ze vijf jaar in Engeland. Dan maakt ze wel een kans en wil ze het opnieuw proberen.
Haar zusje Eva is ondernemend op haar eigen manier. Die woont nu voor € 100,- plus energiekosten via "Antikraak" in een ruime éénsgezinswoning, die vermoedelijk pas over enkele jaren zal worden afgebroken. Het lijkt of Eva minder helder voor ogen heeft wat ze met haar toekomst wil dan Mirte. Ook lijkt ze wat minder avontuurlijk, maar de schat heeft minstens zo'n sterke wil als haar zusje. En daarnaast is ze enorm creatief. Ik denk dat beiden er op hun eigen manier wel zullen komen. Heerlijk zulke dochters.

Stijgend water.

Straks nog even fröbelen aan mijn scriptie en het resultaat naar Peter sturen. 'k Ben benieuwd hoe we vrijdag verder gaan. Het meest opmerkelijke nieuws vandaag vond ik dat Scheveningen in de toekomst haar zicht op zee vermoedelijk zal kwijt raken als er maatregelen getroffen worden om het land te beschermen tegen het stijgende water. "Waar moeten al die Duitsers dan met vakantie naartoe?", vraag je je af.

Licht

Net als veel andere mensen heb ik "iets" met licht. En in deze natte herfstdagen, waarbij de zon soms uren lang achter een dik wolkendek is verstopt om opeens voor enkele minuten fel schitterend tevoorschijn te komen, word ik daar vaak aan herinnerd. Opeens zie je een glimlach op de chagerijnige gezichten van de mensen verschijnen; het kind in hen komt buiten spelen. Ook de natuur toont zich dan op haar moois. "Vlug, kijk dan." lijkt ze te roepen. "Vind je me niet prachtig mooi met al die bonte kleuren." Vandaag kon ik maar met moeite de drang weerstaan om nog even naar zee te gaan. De stevige wind zorgde ongetwijfeld voor een spektakel aan het strand, waar kolkend water vonken sloeg. Het is dat ik nog zoveel andere dingen te doen had. En was ik niet vorige week maandag nog op het strand van Rockanje geweest? En een paar dagen daarvoor in Scheveningen?
Steeds vaker realiseer ik me dat ik mij met de ruimte van het strand, de stilte van de polder en de diepe rust van het bos het prettigst voel. Wie had dit van deze "stadsrat" verwacht?

Dus

Helaas heb ik dus nu effe geen tijd. Gelukkig heb ik toch niets te vertellen, dus dat komt goed uit. Bij deze, dus.

Herfst in Limburg

Uiteindelijk ben ik dan toch begin vorige week in mijn eentje naar Zuid-Limburg toe gegaan. Het was wisselvallig weer, maar op de dag dat ik besloot om vanuit het drielandenpunt in Vaals een stevige wandeling te maken was het gelukkig droog. 's Nachts sliep ik in een tent. De eerste nacht in mijn oude tent omdat ik er niet in slaagde om in het donker de nieuwe tent op te zetten. Toen ik uiteindelijk in mijn slaapzak kroop bleek mijn luchtbed lek te zijn. Dat merkte ik overigens pas midden in de nacht, toen ik met mijn kont contact maakte met de harde Limburgse mergelgrond.
De volgende ochtend regende het en ben ik naar Maasstricht toe gegaan. Pas in de middag werd het droog en reed ik terug naar de natuurcamping "De gastmolen" bij Vaals, waar ik bivak had gemaakt. Nu het licht was zag ik al snel wat ik in het donker over het hoofd had gezien en ik prees mezelf gelukkig dat ik deze keer niet eigenwijs was geweest en daardoor de nieuwe tent misschien had stuk gemaakt. Door twee lusjes te verlengen kon ik nu de tentstokken wel goed vast zetten en omdat ik bij de aanschaf van de tent een stevig luchtmatras kado gekregen had sliep ik deze nacht een stuk beter. Redelijk uitgerust begon ik de volgende dag aan een wandeling van zo'n 25 kilometer. Veel andere wandelaars kwam ik niet tegen en daar was ik wel zo blij om. De modder viel wel mee en met de plattegrond die ik op de camping had gekocht kon ik redelijk uit de voeten zodat ik elk moment wist waar ik precies was. Het zonnetje scheen soms fel en op zulke momenten was de kleding die ik aangetrokken had echt teveel van het goede. Ook zijn de Nomad bergschoenen die ik droeg meer geschikt voor een wandeling hoog in de bergen en als ik dit soort wandelingen wil blijven maken zal ik daarom toch meer geschikte kleren moeten kopen. Pas toen het aan het eind van de dag alsnog begon te regenen kwam de warme waterdichte jas die ik bij me had goed van pas.
's Avonds kon ik voor iets meer dan drie Euro gebruik maken van het zwembad, de sauna en de whirlpool van Landal Greenparcs en ik prees mezelf gelukkig dat ik op deze wijze de dag kon afsluiten. Ook de terugreis verliep redelijk voorspoedig al werd ik wel weer droevig van de ongehoorde drukte op de weg. Bij terugkomst in Schiedam zijn Paula en ik nog even wat gaan eten bij de Italiaan en hiermee was voor mij de herfstvakantie voorbij.