En nu even rustig aan...

We zijn allebei doodmoe. Op de valreep uitte dat zich nog in een kribbige reactie van mij naar Paula vlak voordat ze slapen ging omdat ik vond dat ze wat lullig reageerde op een mededeling van mij, maar de kans dat ze er van wakker ligt is niet zo groot. Daar is ze gewoon te moe voor. Soms ga je gewoon net te lang door. Je herkent dat wel. Nog even dit, nog even dat. Alsof er na vandaag geen morgen meer is. De komende dagen maar wat rustiger aan doen. En even in mijn eentje de stilte opzoeken. Een dagje wandelen over het Pieter pad bijvoorbeeld. Of de bossen in. Misschien wel naar Terschelling. Ik ben er nog niet uit.

Goed nieuws.

Morgen nog één werkdag en dan 10 dagen vrij. Is dat effe goed nieuws deze keer?

Leed.

Naast alle wereldleed heb je gelukkig ook nog "desperate housewives". Over minder dan een half uur begint er een nieuwe aflevering, dus moet ik opschieten.
Het wordt misschien vervelend, maar opnieuw wil ik het hebben over het leed wat wij onszelf en de aarde aandoen. Deze keer ging het in het nieuws niet over de smeltende poolkappen maar over de ernstigste droogte in 40 jaar die het amazonegebied heeft getroffen. Wetenschappers zijn er nog niet uit, maar vermoeden dat het de enorme houtkap of anders wel de opwarming van de aarde is, die deze droogte nu veroorzaakt. Duizenden dieren, maar inmiddels ook mensen, worden er met ziektes en de dood bedreigd. Als je bedenkt dat men het gebied ook wel de longen van de aarde noemt, dan krijg je het er benauwd van.
Nog ander vrolijk nieuws? Dat slechts 3% van de VVD'ers Jozias zien als een geschikte lijsstrekker. Die met die sombere wat donkere blik, hoe heet ze ook al weer, onze Rita Verdonk scoort bijna 30 %. Maar onbetwist aan top vind je Wiegel terug met bijna 50%. Een griezelige vent, dat geef ik toe, maar die past ook wel bij een partij vol griezels.
Jozias is op dit moment de enige kandidaat, maar misschien ruikt Rita na deze peiling haar kansen wel. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Ook niet slecht in de top Vrolijk Nieuws scoort de bevinding dat in alle welvaartslanden 5% van de mensen depressief is. Eigenlijk verbazend weinig als je bedenkt wat je allemaal depressief zou kunnen maken. Omdat ik zelf van heel dichtbij gezien heb wat depressieviteit met iemand kan doen probeer ik signalen die wijzen op een naderende depressie voortijdig te herkennen. En dan vervolgens hierop actie te ondernemen. Meestal fysiek (wandelen, rennen, fietsen, jongleren), soms mentaal (leuke dingen doen en lekker egoïstisch mijn gangetje gaan). Zover ik mij herinner zijn het slechts 'dipjes' waar ik zelf wel eens last van heb. Mijn lichaamschemie is depressievreemd. Mijn afweermechanisme te sterk. Maar wat niet is kan nog komen.

Van de 100 mannen krijgen er 40 kanker en van de 100 vrouwen slechts 35. Als dat geen opkikker is. En hier wou ik het voor vandaag maar bij laten.

Homo homini lupus.

In een genuanceerd verhaal dat staat op de website van Groenfront wordt vermeld dat uit recent onderzoek gebleken is dat de Warme Golfstroom aan het vertragen is. Dit past in één van de scenario's die zijn opgesteld zijn n.a.v. het broeikaseffect en het smelten van de Noord Poolkap. Of we net zulke koude winters gaan krijgen als Canada, dat op dezelfde geografische hoogte ligt als Europa, zullen we moeten afwachten. Dat het gevolgen heeft voor het klimaat laat zich raden.
Nu ook China de korte termijn voordelen van een kapitalistische ideologie aan het ontdekken is en men verwacht binnen 50 jaar de grootste supermogendheid op aarde te zijn (Zeg maar bye, bye, Miss American Pie.) zal dit de komende decennnia voor de nodige verschuivingen gaan zorgen in de wereld van het grote geld. Europa heeft straks vermoedelijk zijn langste tijd gehad. De altijd aanwezige besluitloosheid, de holle retoriek van de gezagdragers en vermeende machthebbers zullen ons uiteindelijk nekken. Waarom zouden wij een uitzondering in de geschiedenis zijn? Culturen komen en gaan. Het is al een klein wonder dat we uit de puinhopen van twee wereldoorlogen de welvaart hebben voortgebracht die we nu nog hebben.

Dat ik een vrolijk mens ben zal je niet altijd kunnen afleiden uit de stukjes die ik publiceer. Omdat er toch geen zak aan te doen is kokketteer ik nu eenmaal graag met de onnozelheid van het mensdom. Hierna voel ik me altijd een stuk beter. Het is mijn vaste overtuiging dat ons de komende jaren een aantal vreselijke drama's te wachten staan. En dat niemand en niets deze tegen zal kunnen houden. Er zijn miljoenen op deze wereld waarvoor dit al lang geen fictie meer is, maar harde realiteit. Tegelijk besef ik telkens weer dat ik het zelf nog steeds onvoorstelbaar goed heb. Het "living-in-Holland"- gevoel zou je dit kunnen noemen.

Ik zag laatst op TV hoe een stel vluchtelingen in Marokko zo ver mogelijk de woestijn in werd gebracht. Hiermee wilden de autoriteiten de druk op de Spaanse enclave in het Noorden verminderen. Een man vertelde bijna huilend dat zijn vader dood was en dat zijn moeder in een kamp zat. "Kijk, ik ben zwart", riep hij vertwijfeld en kneep in zijn eigen huid. "Jullie blanken hebben niet het recht om mij zo te behandelen." En met nagenoeg geen voedsel en water begonnen hij en zijn metgezellen aan een voettocht van bijna 500 kilometer in de richting van de dichtsbijzijnde stad.
Ik ben geen politicus, geen vredesactivist, geen opruier of wat dan ook. Ik ben zo'n mannetje dat deel uitmaakt van de zwijgende massa en dat met de andere mannetjes en vrouwtjes haarscherp ziet hoe na duizenden jaren beschaving erbarmen en medemenselijkheid vaak niet bestemd is voor die 'ander'. De mens is de mens een wolf; zo was het, zo is het en zo zal het altijd zijn.

Knutselen

Ben jij ook zo iemand die als iets stuk is onmiddelijk op zoek gaat naar mogelijkheden om het te repareren? Ik moet altijd enige moed verzamelen maar dan opeens sta ik toch met een schroevendraaier in mijn handen en kijk ik even later in het binnenste van het kapotte apparaat naar allemaal gekleurde draadjes en vreemde palletjes en piefjes. Dit is terra incognita en ik weet op dat moment dat ik het dekseltje maar weer beter kan sluiten. Helaas is mijn drang om het probleem te verhelpen groter dan mijn angst om de schade nog groter te maken. Voorzichtig pak ik een palletje, schuif er wat mee en oeps..., opeens ligt er een hoopje ongeregeld voor me op tafel. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. De eerste gedachte die dan in mij opkomt is "hoeveel gaat het mij kosten als ik het apparaat gewoon vervang?" Zoiets overkwam me net toen ik de muis wilde repareren. In het verleden had ik dat ook al eens gedaan. Schroevedraaier erbij, voorzichtig draaien, de twee plastic delen van elkaar los wrikken en oeps... Je snapt het al.
Ik keek nog eens naar de muis van de oude computer. Maar deze was niet geschikt voor een USB-poort. Bovendien wist ik niet waar de software lag om hem te installeren. Er zat niets anders op om met moed, beleid en wanhoop aan de slag te gaan. En wie schetst mijn verbazing toen ik alles 15 minuten later weer helemaal in elkaar gezet had en dat het probleem was verholpen. Dit soort succesjes draagt er natuurlijk niet toe bij dat ik een volgende keer meer terughoudend zal zijn.

Gisteren las ik in het blad "Op pad" over de C2C, een niet gemarkeerde wandelroute van 304 km die loopt van de Ierse Zee naar de Noordzee. Hij loopt door drie nationale parken; Lake District, Yorkshire Dales en de North York Moors. Omdat ik volgend jaar vermoedelijk zeven weken alleen met vakantie ga overweeg ik om deze route te gaan lopen. Hij duurt zo'n 14 dagen.
Ik zal wel op zoek moeten gaan naar een wandelmaatje die een beetje bij me past. Paula raadde me al eens eerder aan om te gaan kijken in het wandelcafé van het NIVON in Rotterdam. Ik denk dat ik haar advies maar eens opvolg