Pauze

Dit blogt lijkt een aflopende zaak en ik sluit niet uit dat dit klopt. Met deze bijdrage meegerekend heb ik er bijna 150 opzitten. Aan inspiratie geen gebrek. Het is gemakkelijker te verzuipen in de vloedgolven aan gebeurtenissen die ons dagelijks overspoelen dan om te komen van de dorst. Zo zal ik nooit ophouden met me te verbazen over hoe hardvochtig en kortzichtig politici kunnen zijn. Alsof voor het besturen van een land andere fatsoensregels gelden. En partijpolitieke oplossingen voor de problemen waar ons land mee te maken heeft de enige juiste zijn.
Ook mijn verwondering over de gewone alledaagse domheid en perversiteiten zal niet snel verdwijnen. Het lijkt of velen deze wereld zien als een fenomeen dat gevormd is door de grillen van het lot alleen. Veel te weinig mensen lijken te beseffen dat het resultaat van welke besluitvorming dan ook gewoon mensenwerk is en dat er blijkbaar mensen verantwoordelijk voor deze besluiten zijn. Dat geldt ook voor het uitblijven van besluiten en ik vrees dat geen van de nu levende mensen ooit zal meemaken dat er een wereldwijde onvoorwaardelijke samenwerking zal ontstaan bij de aanpak van de problemen die er echt toe doen. Ik heb het over armoede, vervuiling, kinderarbeid, milieuvervuiling, overbevissing, oorlog, strijd tussen de ideologiën en noem maar op. Brood en spelen, daar ging het om in het oude Rome en daar gaat het nog steeds om. Wij mensen zijn onverbeterlijk.
Laatst bereikt we zelfs CNN met het nieuws dat een mus was doodgeschoten. En ik voorspel dat hiermee de grenzen van de lulligheid nog lang niet zijn bereikt.
Zoals ik al zei, inspiratie genoeg. Stoppen zal ik niet, maar voorlopig even wel. Eens zien of de wereld kan zonder mijn bijdrage aan dit blog. Wat denk je...?
Het is moeilijk om onder ogen te zien dat we geen omlaag gevallen goden maar omhoog gekropen apen zijn. Dat de natuur met het experiment 'mens' dezelfde doodlopende weg lijkt ingeslagen te zijn als met de overige 99% van de experimenten die zij verricht heeft met het leven. Want zoveel soorten zijn er al verdwenen sinds het eerste gekrioeliseer begon. Alles wat meer ingewikkeld is dan een amoebe lijkt het uiteindelijk af te leggen in de strijd om te overleven.
Eén lichtpuntje zie ik wel. We zullen het niet weten. Misschien heb ik ongelijk. Gelukkig is dit vaker gebeurd.