Don't ever give up

Als ik niet wist dat hij gelijk had zou ik zeggen dat het maandelijkse overleg met mijn scriptiebegeleider op een ritueel begint te gelijken. Ik luister naar zijn adviezen, denk er over na, sleutel thuis aan mijn voorstel, ga weer naar Leiden, waar ik opnieuw adviezen krijg, die ik vervolgens overdenk enzovoorts. Waar ik vreemd genoeg na al die jaren steeds nog moeite mee heb is om niet te divergeren. In gewoon Nederlands: ik kan soms erg ouwehoeren zonder tot de kern van het verhaal te komen. Een wetenschappelijk verantwoorde structuur aanbrengen in een tekst is beslist niet mijn sterkste kant. Uithoudingsvermogen, daar bezit ik genoeg van. Stug doorgaan in mijn eigen tempo met waarmee ik bezig ben. Over twee weken zal blijken of ik deze keer de adviezen goed heb begrepen en verwerkt in mijn scriptievoorstel.

Het lijkt erop dat ik mijn hardloopritme weer te pakken heb. Eergisteren ruim 22 kilometer en vandaag zo'n 14 kilometer. Ik ben er niet ontevreden over. Ook niet over mijn tempo, dat op 11 km/u zal liggen. Het land is overal vettig diepgroen en de warrige grijze wolkenluchten imponeren van horizon tot horizon. De wind op mijn gezicht trekt mijn huid strak, maar pas bij thuiskomst blijken mijn wangen te gloeien en vanuit de spiegel kijkt een vriendelijke bruine kop mij aan. Spierpijn heb ik niet en met genoegen zie ik dat de weegschaal 64 kilo aangeeft. Goed zo, John. Ga zo door.

The big "IF"

Het leuke van psychologie is dat er altijd mensen zullen zijn die mee willen doen aan de gekste onderzoeken. Zo las ik net dat 9 van de 10 mensen spijt hebben van eerder gemaakte keuzes of keuzes die niet zijn gemaakt. Partnerkeuze staat in het rijtje van "Spijt" bovenaan. Stel je voor; zo'n 86% had liever een andere of geen partner gekozen. Misschien heeft die andere 14% wel gelogen. Mensen die aan het Nederlandse onderzoek meededen, hebben op lange termijn vooral spijt van de dingen die ze hebben nagelaten. (Bijvoorbeeld die leuke jongen of dat lieve meisje niet aangesproken, waarmee ze later wèl gelukkig mee geworden zouden zijn) Ik zou zo zeggen: "Eigen schuld, dikke bult."
Het onderzoek, dat in het septembernummer van Psychologie Magazine staat, heb ik zelf niet gelezen en ik weet daarom ook niet hoeveel waarde aan de resultaten moet worden gehecht. Toch klinkt het niet vreemd in mijn oren dat er zoveel spijt bestaat onder de mensen. In ons rijke westen zijn velen van ons als kinderen met geld in een snoepjeswinkel. Omdat het zo moeilijk kiezen is zouden ze het liefst de hele winkel opkopen. Of zoals Queen zo mooi zingt "I want it all and I want it now." Begrijpelijk, maar niet verstandig.

Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat kiezen altijd gemakkelijk is. Maar ik hou mezelf voor ogen dat als ik niet kies een ander dat voor me doet. En dat niet kiezen ook een keuze is. Een paradox waaronder je niet uit kunt komen. Elke keuze heeft gevolgen en het is heel vaak niet mogelijk deze op lange termijn te overzien. Kiezen doen we omdat we verwachten dat een bepaalde gebeurtenis zal plaats vinden. Dat vinden we normaal. Er is echter ook een kans dat die gebeurtenis niet plaats vindt. Verder behoort er bij die gebeurtenis een gevoel. Er is een kans dat dit gevoel optreedt, maar ook niet. Dan zijn er nog talloze keuzes waarbij je absoluut niet kunt overzien wat dit je gaat opleveren. Denk aan de keuze van een partner, een opleiding, een baan... En wat te denken van toeval, fortuin of noodlot. Of hoe je het ook wilt noemen. De afspraak die je miste...èn het ongeluk dat je anders had gehad. Het meisje dat je op een feestje ziet (waar je eerst niet naartoe wilde gaan) en waarmee je heel gelukkig wordt. Enzovoorts, ad infinitum. En spijt? Je hebt kleine spijt en grote spijt. Kleine spijt vergeet je snel. En iedereen heeft er mee te maken. Denk aan een verkeerde keuze van het beleg op je boterham, die bijeenkomst waar je zo nodig naar toe moest gaan, de verkeerde broek die je aan hebt getrokken naar je werk...Laat ik dit "onlust" noemen. Je geniet niet van de keuze die je hebt gemaakt en je ziet ook het verband tussen jouw "onlust"-gevoelens en de keuze. Dan heb je ook Grote Spijt. Echt een zaak van "Jammer dan". Mijn advies? Kijk of je je Grote Spijt kunt wegwerken door alsnog die keuze te maken, die je toen hebt nagelaten. Vertoon gedrag. Handel! En als dit niet mogelijk is, bedenk dan dat je nooit zult weten wat een andere keuze voor gevolgen zou hebben gehad. Je denkt dit te weten, maar dat is heel wat anders dan dat je het weet. De Engelsen zeggen "Don't cry about spoiled milk" en ik voeg hieraan toe: "Als...als mijn opa een meisje was geweest, dan was mijn oma niet met hem getrouwd, was mijn vader nooit geboren en ik ook niet." Dus forget the Big IF en leer te leven - en als je kunt te genieten - met wat het leven (en jouw geweldig gevoel voor het maken van de juiste keuzes) je heeft geschonken. Soms is het al moeilijk genoeg.

New Zealand

Het belangrijkste nieuws? Neen, ik heb me niet opgegeven voor de "Sperma-donor show" van Talpa. Ik ben niet echt zuinig op mijn sperma, maar om het op tv zomaar cadeau te doen...
Nee, het belangrijkste nieuws is dat Paula plannen heeft om zover mogelijk weg van me te gaan. Namelijk naar New Zealand, waar zij al twee keer eerder was om haar zusje Boukje te bezoeken. Januari 2006, als hier het ijs op de sloten ligt en de wind guur om de huizen waait, wil zij voor drie weken afreizen naar de warme zomer op het Kiwi-eiland. Ze heeft nog zoveel vakantiedagen staan, dat dit geen probleem hoeft te zijn. Ik blijf thuis om te werken en op de hond te passen. Het zal vreemd zijn om alleen een potje voor mezelf te moeten koken. 's Avonds in het donker thuis te komen, te roepen "Hallo, ik ben weer thuis" en geen antwoord te krijgen. Behalve dan van Winnie, want dat beest is knettergek van me. Ik zal het druk genoeg hebben met het verwerken van allerlei onderzoeksresultaten en bang dat ik me zal vervelen ben ik daarom niet."Ja", zei hij dapper, "ik zal me wel redden en die drie weken zijn zo weer voorbij."

Rustig aan

Wat school betreft zal ik het deze week nog niet zo druk krijgen en dat geeft me gelukkig ruimte voor andere activiteiten, die ook belangrijk zijn. Daar laat ik het vandaag bij.

En hiermee verklaar ik het nieuwe schooljaar voor geopend

Om nu gelijk de opening van het nieuwe schooljaar in de Laurenskerk af te doen als een slechte grap gaat beslist te ver. Misschien is een beknopte beschrijving op zijn plaats. Eén van de sprekers was de ethicus en Nietzsche kenner Prof. dr. P.J.M. van Tongeren, die slechts 15 minuten nodig had om het belang te schetsen van het leven in het "Hier en Nu". Het kan wel zijn dat ik een kwartier heb liggen dommelen en dat zijn toespraak 30 minuten heeft geduurd. Ook Prof. dr.ir.C.J. van Duijn wees nog eens fijntjes op de top-down benadering die gehanteerd wordt in het organisatieveranderingsproces binnen Zadkine en raadde iedereen aan om kritisch te blijven. Gaap, gaap. De 4 onbekende heren die a capella een aantal bekende liedjes zongen (zoals "Ik zag twee beren broodjes smeren" en "Het was avond in Vera Cruz" van Drs P.) en die natuurlijk werden aangekondigd als regelrechte artiesten vermochten eveneeens niet om de slaap bij mij te verdrijven. Evenmin de one-liners als "Er bestaan tegenwoordig geen organisaties meer, alleen maar reorganisaties" en "Probeer dat vakantiegevoel zo lang mogelijk vast te houden." Ik kon maar niet wakker worden. De buikdanseres dan. Deze was tamelijk mollig en leek me over de datum. Omdat het een leerling van school was zal het wel aan mijn ogen gelegen hebben. De loomheid bleef en werd steeds erger. Om mij heen zag ik dat er van het aanvankelijke nieuwsgierige en enthousiasme van mijn vele collega's niet veel meer was overgebleven. De meesten keken met strakke koppen en lege ogen voor zich uit, alsof ze ineens weer wisten waarom zij de kerk op zondag meden als de pest. Maandag was blijkbaar niet veel beter. De uitreiking van de kwaliteitsprijs was een kleine opleving. Misschien zou een toespraak van Henri van Vlodrop, onze voorzitter van het CvB, mij wakker schudden. Ik mag de man om zijn kordate optreden en als hij denkt dat een topdown aanpak werkt bij de verwezenlijking van zijn plannen dan heb ik daar geen moeite mee. Maar helaas. Henri had zijn dag niet en mijn collega stootte mij uiteindelijk aan met de mededeling dat het tijd voor de lunch was. Opeens was ik klaar wakker.

Dan de eerste vergadering. Natuurlijk veel te veel agendapunten en bovendien werd alles ter plekke uitgedeeld. Veel zaken waren nog onduidelijk, maar het was tenminste een start. Op mijn collega Najat na, die een ernstig ongeluk in Marokko had gehad, was de hele club compleet. De meesten zagen er fris en uitgerust uit. Ik ben benieuwd hoe dit over enkele weken zal zijn. En hiermee verklaar ik het nieuwe schooljaar voor geopend.

Een nieuw begin.

Morgen wordt met een bijeenkomst in de Laurenskerk in Rotterdam het nieuwe schooljaar geopend. Zoals elk jaar aan het eind van de vakantie besef ik nog niet helemaal dat ik straks mijn collega's en leerlingen weer zie. Hoe zou het met ze zijn? En hebben ze er net zoveel zin in als ik? Dat zou dan betekenen dat ze er geen zin in hebben. Na ruim zeven weken vakantie moet de motor weer worden opgestart en dat kost me enige moeite. Over twee weken zit ik natuurlijk weer helemaal in mijn patroontje van lesgeven, begeleiden, vergaderen, enzovoorts. Dat is prima en bovendien moet er brood op de plank komen. Als alles straks weer zijn gangetje gaat, dan zal ik het best naar mijn zin hebben. Dat is altijd zo geweest.
Alleen de omschakeling, hè. Weer gewoon op tijd naar bed en niet pas om twee uur 's nachts. Geen pretcigaretjes meer. 's Morgens om half zeven opstaan. Gezond leven. Structuur aanbrengen in mijn bezigheden. Geen gelanterfanter meer. Ha! Het zal toch niet.
Ik laat de dingen voorlopig maar op me afkomen. Als het tijd is om aan het roer te gaan staan, doe ik dat. Tot dan sudder ik nog wat door op mijn vakantiegevoel, dat een ontspannen mix is van een gebrek aan verantwoordelijkheid, een paar druppeltjes luiheid, een litertje onbezonnenheid, een scheutje zorgeloosheid en een flinke dosis heimwee naar de mooie momenten, die achter me liggen.