Auto

Pas nu komt de regen met bakken neer. Tegen de verwachting in is het overdag droog gebleven en werden we getrakteerd op weergaloos mooie wolkenluchten, waaraan de zon hier en daar zilveren randen etste. Na een week niet te hebben gerend heb ik vandaag moeiteloos zo'n twintig kilometer in een stevig tempo afgelegd. Het eerste stuk langs het park en de rijksweg en vervolgens door de polder en langs de Schie. Er is morgen een westrijdloop van 15 km waar ik deze keer niet aan mee doe en dat zal de reden wel geweest zijn dat ik bijna geen andere renners ben tegen gekomen.

Over twee weken is het herfstvakantie. De eerste dag moeten we naar Oudemirdum in Friesland. De verbinding daarheen is zwaar knudde en daarom zullen we wel een auto huren, die we dan de rest van het weekend houden. Afhankelijk van de plannen kan het zelfs nog wat langer worden. Voor de goede verstaander wil ik nog even kwijt dat ik niks tegen auto's heb. Ik heb ook niks tegen stoelen of tafels. Het zijn maar dingen. Alleen maak ik me wel eens kwaad over het zinloze gebruik ervan. Ik moedig het behalen van het rijbewijs en opdoen van rijervaring zelfs aan, want ik ontken niet, dat een auto soms erg handig kan zijn. En sommige mensen zullen hem echt nodig hebben.
Maar natuurlijk weet ook iedereen dat een auto voor velen meer is dan alleen een voertuig. Het is vaak een verlengstuk van hun ego. Of het biedt hun een gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid; zaken die ze soms in hun relaties en hun werk erg missen. Ik verzet me daarom wel tegen het fundamentalistische uitgangspunt dat we allemaal zo'n monstertje nodig hebben. Want dat wordt het op het moment dat het onze levens en dat van vele anderen gaat bepalen. Als je gevoel van welbevinden moet afhangen van het hebben van een auto is het maar droevig met je gesteld. Breng je leven eens op orde, zou ik zo zeggen. Haal je eigenwaarde uit je kwaliteiten en niet uit je tekortkomingen. Het OV sucks, dat is waar. En dat zou veel beter moeten. En goedkoper.
De overheid weet wel beter, maar houdt zijn mond. Want elke liter benzine levert werkgelegenheid en accijnzen op. Als je uit de politiek wil, dan moet je openlijk het bezit van auto's asociaal noemen. De belangen zijn zo inmens groot geworden dat een antiautolobby geen schijn van kans maakt. Was het stoppen met roken voor velen al een ramp; het wegdoen van hun auto zouden veel mensen als een amputatie ervaren. Zover is het met ons gekomen. Ik weet dat ik makkelijk kan praten, want ik ben twintig jaar geleden met veel moeite afgekickt. En er zullen er meer zijn die hun auto hebben weggedaan. Wij zijn geen helden of zielepieten. Maar gewone mensen die ons verstand en ons hart gebruiken. Wie kan mij overtuigen dat ik ongelijk heb?

Zeg maar dag met je handje.

Steeds vaker krijg ik het bange vermoeden dat ik getuige ben van één van de grootste drama's die deze aarde ooit heeft gekend. Alles verzengende bosbranden roosteren steeds vaker en heftiger het land. Metershoge golven storten zich na een onderzeese aardbeving met een niet te stillen honger op kaalgeploegde kusten en verslinden duizenden op hun vlucht voor het water. Tropische stormen en orkanen jagen elkaar met toenemende kracht na over water en land en scheuren alles op hun weg in stukken. De ijskappen smelten, het water stijgt.
En onze regeringsleiders halen machteloos hun schouders op en wachten gelaten af wanneer de dijken breken en het wassende water de resten van de menselijke beschaving wegspoelt. Zeg maar dag met je handje. De zon gaat straks onder om nooit meer op te gaan.
Ik denk aan mijn kinderen en mijn partner. Hebben zij wel door hoe ernstig de situatie is? Heb ik het zelf wel door? Natuurlijk niet.
Ik moet denken aan die Nederlander in New Orleans. Van zijn huis was na het bezoek van Katrina niets meer overgebleven. Alles was-t-ie kwijt. Bijna alles dan. Want gelukkig had hij nog zijn auto. Laat de kinderen onze wereld in de fik steken en neem ze vooral hun lucifers niet af. De man had een bijl moeten nemen en zijn wagen voor het oog van de camera kapot moeten slaan onder het uitslaken van verontschuldigingen:"Vergeef me. Ik ben slechts een kleine domme nietige mens. Nooit heb ik de bedoeling gehad om uw schepping te ontwijden met de smerige uitlaatgassen van deze mooie Amerikaan. Vergeef me omdat ik me gedraag alsof het leven eindeloos doorgaat en niet van elke dag geniet die mij gegeven is. Vergeef me dat ik slechts een gebaar kan maken en met mijn actie niet het gehele wagenpark, dat deze wereld naar de klote helpt, tot stilstand kan brengen. Nooit meer zal ik achter het stuur kruipen om mij aan te sluiten bij de file op weg naar mijn werk. Mijn boodschappen haal ik voortaan met de fiets. Ik bid dat de benzineprijzen vertienvoudigen. Vergeef me voor mijn onwetendheid. Voortaan zal ik uw schepping dagelijks eren bij het opkomen van de zon en als een goed rentmeester zal ik deze aarde helpen beschermen tegen het kwaad dat 'auto' heet. Hallelujah. Amen." Ja, ja. Gemiste kans.

Lovely Rita meter maid.

Rita heeft weer wat. Nederland aarzelt. Haar idee om vreemdelingen om het minste vergrijp het land uit te zetten lijkt sommigen zo gek nog niet. Als hiermee de gevoelens van onveiligheid minder zouden worden is het misschien te overwegen, zie ik ze al denken. Je bent hier tenslotte gast en gasten respecteren de huisregels van de gastheer. Anders moet je maar terug. En neem je gezin dan maar gelijk mee. Dat je mogelijk in je thuisland zult worden vervolgd is een risico dat je genomen hebt toen je de wet overtrad. Dat ook de rest van je gezin hieronder zal lijden is jammer, maar zo gaan die dingen. Wij Nederlanders zijn hier geboren en als gastheer heb je nu eenmaal meer rechten dan de gast.
Als wij de wet overtreden lopen we ook kans om gestraft te worden. Maar wij beroven geen mensen op straat. Wij doen dit anders en als je geduld hebt zullen we je leren hoe je het wèl moet aanpakken. Zorg dat het misdrijf het risico wel waard is (200 uur taakstraf en da's niet mis). Een beetje frauderen of samenspannen hier en daar in de bouw. Wat kartelen in de olie. Wat rommelen met pensioenfondsen. Wie doet ons wat?
Als overheid zijn we ook niet altijd even netjes, maar daar gaat het nu niet om. Vreemdelingen zijn vreemd. Het zit al in het woord. En wat vreemd is moet zich aanpassen. Dan wordt het anders vreemd en dus normaal. Snap je? Dus Abdul. Of Aize. Weet ik veel hoe je heet. Leer maar snel de Nederlandse taal als je hier binnen komt, dan kun je lezen dat je je gedeisd moet houden. Pas als je helemaal bent ingeburgerd en ons hebt leren waarderen om onze gastvrijheid dan zul je ons dankbaar zijn dat we je op het rechte pad hebben gehouden met ons streng, maar rechtvaardig vreemdelingen'beleid' .

Bob Dylan

Van de documentaire "No direction home" van Scorsese over Bob Dylan heb ik telkens alleen het laatste half uur gezien. Genoeg om tranen van ontroering in mijn ogen te krijgen. Ik was dan ook aangenaam verrast toen Paula vandaag met de soundtrack kwam. De DVD zal ik tzt zelf misschien nog eens kopen. Dylan is van mijn generatie en zegt veel jongeren niets. Toch hoort hij thuis in het rijtje der groten zoals Lennon, Freddy Mercury, Elvis en noem maar op. De commercie zorgt al jaren voor een enorme vervlakking in muziek, films en alle andere vormen van entertainment. De echt belangrijke muziek verdwijnt hiermee gemakkelijk op de achtergrond of erger. Natuurlijk zitten er pareltjes tussen de glazen kralen, maar de meeste mensen zijn te paaien met spiegeltjes en glinstertjes en dat is jammer. Maar als we het nu gaan hebben over "de meeste mensen" is het misschien verstandig om van onderwerp te veranderen. Het moet wel leuk blijven.

Op het strand van Scheveningen was het rustig vandaag. Er stond teveel wind om te zonnen en slechts een handjevol wandelaars kuierden langs de briezende branding. De witgerande glinsterende schuimkragen rolden onstuimig over elkaar heen en vloeiden uit op het natte zand. Ik ben van het Kurhaus naar het eind van de pier bij de haven gewandeld. Vanaf de pier heb je een geweldig uitzicht op Scheveningen. In het water waren talrijke surfers bezig met het beoefenen van hun sport. Sommigen lieten zich voorttrekken door enorme vliegers en scheerden met een flinke snelheid over het water. Soms sprongen ze daarbij wel twee meter in de lucht. Een fantastisch gezicht. Zoals ik al eerder schreef kreeg ik het advies om het vakantiegevoel zo lang mogelijk vast te houden. Zoals je ziet doe ik mijn best.

Traag.

Wat is dat kreng traag. En tijd om haar een beetje sneller te maken heb ik niet. Of het zou in de herfstvakantie moeten zijn. En dan heb ik eigenlijk andere vage plannen. Maar om nu nog bijna drie weken te wachten... Ik word hier niet vrolijker van.

Net een lekker bad genomen. Daar heb ik ook meestal het geduld niet voor. Volgend jaar gaat-ie er uit en dan komt er een pulsshower in. En als Paula haar hobbykamer nog steeds zo weinig gebruikt kunnen we daar misschien beter een kleine fitnessruimte van maken met een sauna. Het staat niet bovenaan de lijst maar een beetje extra comfort is te overwegen.
Eigenlijk zijn we beiden twee heel luie tevreden mensen. We houden allebei van ons werk en stoppen daar veel tijd en energie in. Als we thuis komen kook ìk meestal. Bijna altijd vers en gevarieerd. We zijn beiden gelegenheidsvegetariërs. Geitenkaas of noten zijn prima vleesvervangers. Het vlees dat in de vriezer ligt komt van de scharrelslagerij. Al heb ik er geen enkele moeite mee om kip bij Kentucky Fried Chicken te eten of van die grote rose garnalen, die speciaal gekweekt worden op plekken in Azië waar eerst het mangrovewoud gekapt is, zodat de kraamkamer van al wat in zee leeft is verwoest en er bij een tsunami tegen de enorme watermassa geen enkele weerstand is. Principieel ben ik nauwelijks al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen. Eén van mijn lijfspreuken luidt dan ook "Als het maar lekker is". Bij Greenpeace, Milieudefensie en Natuurmonumenten hebben ze nog nooit mijn contributie of extra donaties geweigerd, dus dat zit wel snor.
Na het eten kruipen we achter de buis, een boek of de computer. En sinds kort speel ik 's avonds weer een klein uurtje gitaar. Alles lekker ontspannen en gemakkelijk. Wat wil een mens nog meer?

In het boekje dat voor me ligt staan heel veel handige tips om haar sneller te krijgen en ik zal dat dan maar eens op een rustig moment doornemen. XP is een prima besturingssysteem, maar als het lang op je computer zit wordt het vreselijk traag en moet je toch vroeg of laat aan het grote onderhoud beginnen. Ik zie het al: er is geen ontkomen aan.

Gebabbeldebabbeldebabbel.

Het lijkt wel of de rek er even uit is. Mijn teksten zijn de laatste tijd alles behalve inspirerend. Wat een gewauwel en gemier. Misschien komt dat ook wel omdat ik de laatste tijd mijn handen vol heb. En het bijhouden van dit blog wordt dan een verplicht nummer. Als ik al ergens misschien een onbekende fan had, dan heb ik die ook met mijn onbenulligheden weggejaagd. Maar er is hoop. Het lijkt wat rustiger te worden. Ik heb sinds kort een scanner en daar kun je leuke dingen mee doen. En als ik wat anders aan mijn hoofd heb dan werk of studie dan wil ik dat meestal ook wel met een ander delen. In mijn privéleven of hier in mijn blog. Maar op dit moment heb ik niks, maar dan ook werkelijk niks te zeggen.

Nog steeds een beetje jarig.

De gasten zijn weer weg, de rommel is opgeruimd en ik ga straks nog even wat huiswerk doen. Een prima dagje gehad. Niet overdreven druk en erg gezellig.

Jarig

De klok geeft 00:00 aan. 54 jaar. Hoera en lang zallie nog leven. Welterusten.