De klap is hard aangekomen. Gisteren feest, vandaag woede en rouw. Londen, dat op nog geen uur vliegen van Rotterdam ligt, werd vanmorgen opgeschrikt door een aantal explosies in de metro en een half uur later door het ontploffen van een dubbeldekker. Trieste balans: tot nu toe meer dan 35 doden en zo'n 1000 gewonden. Opnieuw wordt glashelder dat de strijd tegen het internationale terrorisme nog lang niet is gestreden. Ik vrees, dat ook wij onze portie nog wel zullen krijgen. Dan maar hopen dat je dierbaren en jij zelf op dat moment niet op de plaats zijn waar de bommen ontploffen.
Als mensen zichzelf en anderen opblazen zijn ze toch zo verkeerd bezig. Zoiets doe je niet. Alhoewel... Het schijnt dat de
kruisridders eens 140 van hun eigen mensen hebben gedood, met als doel tien keer zoveel moslims te doden.
Dan heb je natuurlijk ook nog de kamikaze piloten uit Japan, die zich met vliegtuig en al op de Amerikaanse oorlogsschepen stortten. En de Tamil Tigers, waarvan één zichzelf heeft opgeblazen samen met de vroegere India'se Eerste Minister Rajiv Gandi.
En als je je er verder in gaat verdiepen, dan blijkt dat de "zelfopoffering" van iemand die zichzelf tegelijkertijd met een aantal "vijanden" opblaast (Of dit nu mannen, vrouwen,kinderen of grijsaards zijn; dat doet er blijkbaar niet toe) van alle tijden is.
Ik zag de bloederige beelden op tv. Mensen op weg naar hun werk die onverwachts in stukken werden gereten. Mensen die gisteren nog in een feeststemming waren, omdat de Olympische Spelen in 2012 naar Londen gaan.
Ook ik ben blijkbaar een doelwit. En allen die mij dierbaar zijn. Ik hoop dat degenen die ons tegen deze gruwel moeten beschermen hiertoe in staat zijn. Ik ben echter bang van niet. En dat is geen prettige gedachte.