Huisje in de stad.

Het liefst liep ik nu zorgeloos langs het strand om op te gaan in de vlammende wolkenmassa's, die de zon begeleiden op haar reis tot achter de horizon. Even bijkomen van de stadsdrukte, die na een middagje Rotterdam bezit van me heeft genomen. De energie die al de mensen uit me leken te zuigen.
Paula zegt vaak dat ze het liefst weer in het centrum van de stad zou willen wonen, maar ik was niet van plan om daar aan toe te geven. Al kijk ik eerlijk gezegd niet op tegen een huis in het hartje van Utrecht of Nijmegen. Maar Rotterdam... Ik heb er zo'n dertig jaar gewoond, waarvan een jaar of acht in het centrum. Dat was leuk, erg leuk. Maar dat was toen. De stad is agressiever geworden en ik heb er niets meer te zoeken. Het is al weer zo lang geleden dat ik in een kroeg zat achter een goed glas bier en ik me liet meeslepen op de muziek van een groep enthousiaste muzikanten, die tegen een kleine vergoeding en gratis consumpties het publiek een fijne avond bezorgden.
Ik zou bijna vergeten, dat ik me er soms ook behoorlijk eenzaam voelde.

Een tweede huisje, ergens in het oosten en gemakkelijk bereikbaar met het OV. Zodat ik daar de weekends naar toe zou kunnen gaan. Desnoods in mijn eentje. Misschien wel bij voorkeur in mijn eentje. En daarnaast een woning in het centrum van een grote stad. Dat zou zo slecht nog niet hoeven te zijn. Maar voorlopig zitten we goddank nog wel even waar we zitten en zijn er gelukkig geen concrete verhuisplannen.

21 grammetjes

Dat de ziel maar 21 grammetjes weegt betekent dat je met zo'n 48 mensen ongeveer 1 kilo ziel bij elkaar hebt. Alle menselijke zielen op aarde op dit moment wegen dan 125.000 ton bij elkaar. Niet erg veel en gemakkelijk te vervoeren met een groot vrachtschip. Misschien vaart er wel een schip over de zeven wereldzeeën met alle zielen aan boord en worden zij bij het sterven van de eigenaar overboord gegooid om af te zinken naar de diepste bodem van de oceaan.

In de film "21 Grams" komt het gewicht van de menselijke ziel maar zijdelings aan bod. Verleden , heden en toekomst zijn op dichterlijke wijze door elkaar gehusseld en maken het niet gemakkelijk om de verhaallijn te ontcijferen. Het geweldige spel van Sean Penn, Naomi Watts en Benicio del Toro houdt je aandacht echter stevig gevangen en dat je niet snapt wat er allemaal gebeurt, neem je op de koop toe. Een mooie film, die ons de dramatische kanten laat zien van de extreme gebeurtenissen die ons als mens kunnen overkomen en de reacties die wij daar op kunnen hebben. Hij staat gelukkig op dvd en ik zal hem dit weekend nog maar eens gaan bekijken.

Gewoon dagje.

Het lijkt er op dat de mineurstemming waarin ik gisteren nog verkeerde weer voorbij is. Mogelijk was het niet meer dan vermoeidheid.
Vandaag was het een gewone werkdag. Een paar lesjes personeelswerk verzorgd en twee groepen begeleid. Paar telefoontjes gepleegd, wat taken nagekeken. De gewone dingetjes.
Morgen moet ik mijn administratie weer even op orde brengen. Business goes on as usual.

Najaarsdipje.

Najaarsdipje. Ik kan niet zo gauw bedenken wat de reden is. Misschien omdat we overspoeld worden met slecht nieuws of omdat we de zomer achter ons gaan laten. In ieder geval heb ik mezelf wel eens prettiger gevoeld. Het is 's avonds laat. Het regent. Ik ga de hond maar eens uitlaten. Zucht...

Mea culpa

Vandaag was het de dag van het "Mea culpa" (Mea maxima culpa). Georgie Bush in Amerika nam als eindverantwoordelijke de schuld op zichvoor het uitblijven van de hulpverlening in New Orleans. Verstandige adviseurs. Of het hem zijn hoofd zal redden wachten we af. Ik wed van niet. En in Holland was het Jan Heintje Donner die, als eindverantwoordelijke voor het geblunder in de zaak Nienke Kleiss, het boetekleed aantrok. "Zeker in deze zaak zijn er beoordelingsfouten gemaakt, die niet gemaakt hadden mogen worden. (N.B. In welke zaak had dit dan wel gemogen?) Excuses zijn hier op zijn plaats. Bla, bla, bla..." Het zou je baan toch zijn. Een paar dagen geleden sprak hij nog andere taal. Maar een politicus verschiet nu eenmaal sneller van kleur dan een kameleon als het hem zo uitkomt. En wat die beoordelingsfouten betreft; men had gedacht er mee weg te komen, zoveel is wel zeker. Dat de werkelijke moordenaar zichzelf zou aangeven had men nooit kunnen bedenken. Het is allemaal een schaamteloze vertoning geworden en het zou beslist niet verkeerd zijn als er deze keer koppen zouden rollen. Wordt vervolgd.

Vandaag weer eens lekker ordinair ruzie gemaakt met een collega-docent, die met zijn leerlingen in een lokaal zat waar ik was ingeroosterd. Hij wilde eerst niet weg, maar koos eieren voor zijn geld toen ik mijn leerlingen verzocht om gewoon naar binnen te komen. Als er een ander lokaal was geweest had ik daar wel gaan zitten, maar dat was er niet. En ik werd pas goed pissig toen hij het probleem bij mij wilde leggen.
Het hele leven zit vol met dit soort dingetjes. Gebakkelei om niks en 'ik heb toch lekker gelijk' .
Pech voor hem dat ik vandaag in een vechtlustige stemming was.

Zadelpijn

Als je je fiets wilt pakken en het blijkt dat je zadel er vanaf is gestolen sta je toch raar te kijken. Het was een prijzig zadel en kwam van Paula's fiets, die vond dat het niet lekker zat. Daar dacht ik zelf anders over. Twee verschillende mensen, vier verschillende billen zal ik maar zeggen. In ieder geval ben ik staande op de trappers naar huis gefietst en heb gelijk een nieuw zadel gekocht. Pas later ontdekte ik dat ook de zadelpen ontbrak. Die moet ik morgen voordat ik naar mijn werk ga maar aanschaffen. Nog even een kleine vervloeking voor de dief: Moge hij of zij (Ik vermoed dat het een 'hij' zal zijn, want meisjes doen zoiets toch niet?) beide benen breken. Ik hoef hier geen getuige van te zijn, maar ga er vanuit dat deze vervloeking uit zal komen. Oh, ja. Het liefst op de dag dat hij of zij afreizen wil voor een vakantie. Of als er een groot dansfeest is. Gebroken armpjes mag ook. Dank U.

Klein jubileum

Sinds ik op 19 mei 2005 begonnen ben met dit blog heb ik er 100 kleine verslagjes voor geschreven. Het aantal bezoekers is tot nu toe zo klein geweest dat dit niet de reden kan zijn dat ik nog nagenoeg elke dag mijn blog bijwerk. Blijkbaar heb ik een andere reden.
Inderdaad interesseert het me niet zo of dit blog wordt gelezen en door wie. Het is een erg prettige manier om me te uiten en om te sleutelen aan mijn taalvaardigheid. Soms prikkelt het me ook om de actualiteit wat beter te volgen. Het helpt me zeker om mijn gedachten te ordenen en dat is op zichzelf al bijna voldoende reden.
Soms snuffel ik in andere blogs en verbaas me dan over de creativiteit die ik tegen kom. Als ik meer tijd zou hebben gehad, zou ik mijn blog ook zo maken, hou ik mezelf dan voor.

Wat ik te vertellen heb is vaak onschuldig. Mijn openhartigheid is nooit helemaal ongecensureerd. Zelfs in mijn dagboeken ben ik zuinig met het geven van informatie over mezelf. Een beetje bespiegelend, een beetje anecdotisch... verder ga ik meestal niet. Ik ben een exhibitionist die zijn broek blijft aanhouden. Wie is er immers bij gebaat als ik hem van mijn gat trek?
Sinds ik mij voor het eerst verbaasd heb over deze wereld en mijn bescheiden plekje daarin is er aan mijn verbazing geen eind meer gekomen. En ik hoop dat dit zo blijft.
Soms overweeg ik een website te beginnen, maar ik besef dat de tijd daarvoor nu nog niet rijp is.
Hiermee kan ik beter wachten tot ik helder heb waarvoor ik zo'n site zou kunnen gaan gebruiken. Mogelijk neem ik er dan wel een link in op naar dit weblog. Maar voorlopig is het nog niet zo ver.

Laat mij maar zweten....

De weerman zei al dat het een broeierige nacht zou worden. Dat was het volgens mij de afgelopen vijf nachten ook. Het weer lijkt compleet van slag. Dit lijkt weer een nacht van zweten en zuchten te worden. En niet te vergeten van gedraai en gewoel. Schrale troost dat ik niet de enige ben. Laat mij maar zweten...