Sterke man

In tijden van onzekerheid neemt de roep om een "sterke" man (of vrouw) toe en het is dan ook niet opmerkelijk dat dit verschijnsel opnieuw overal de kop opsteekt. Tragisch is het wel en het voorspelt beslist weinig goeds voor de nabije toekomst. Ik durf mezelf dan ook wel een cultuurpessimist in de geest van Adorno te noemen.
Zoals de geschiedenis laat zien zijn de meeste mensen vaak wel bereid verantwoordelijkheid te nemen voor hun "eigen" gedrag, maar pas nadat zij hierop door het gezag zijn aangesproken. En niet vanuit een innerlijke overtuiging. Met elkaar "een vuist maken" tegen echte of vermeende gevaren geeft een schijnzekerheid, die velen blijkbaar nodig hebben om te kunnen blijven functioneren. Met onmachtgevoelens en vage angsten rond blijven lopen leidt al snel tot gevoelens van onbehagen en depressie. Hoe minder frustraties iemand kan hebben, hoe sneller hij zich vastklampen zal aan vermeende zekerheden.

In het onderwijs zie je dan het merkwaardige verschijnsel dat een leerling weet dat hij gezakt is, maar dan toch nog een toets wil inhalen of herkansen, terwijl hij hiermee niets meer aan de situatie veranderen kan. Hij kan echter wel iets veranderen aan de interpretatie van de situatie. En hiermee alvast een eerste investering doen voor een vervolgtraject, waarin hij wel even zal laten zien dat hij het wèl kan. Hij klampt zich vast aan de gedachte dat het helaas deze keer niet is gelukt, maar dat dit nog niets zegt over zijn kwaliteiten. Gewoon pech gehad deze keer.
Een deel van het onbehagen wordt hiermee weggenomen en mogelijk een depressie voorkomen.

Een onvoorspelbare wereld is een gevaarlijke wereld en als de feiten niet meer te negeren zijn (wapenwedloop, aids, overbevolking, uitputting van de grondstoffen, klimaatsverandering, recessie....De lijst is schier oneindig) kunnen we alleen nog maar de feiten anders proberen te interpreteren. En wel op zo'n manier, dat de dreiging die er van hen uitgaat wordt verminderd. Het helpt dan ook als we iemand kunnen vinden die bereid is om ons lot in zijn handen te nemen. Dit is de tijd van rivival van het geloof en het nationalisme (Ik was achteraf ook niet verbaasd dat meerdere collumnisten Rita's pleidooi voor een Nationale Feestdag voor "Nieuwkomers" op de korrel namen.) Nog een politieke moord zal onherroepelijk leiden tot een verdere ontwikkeling van onze samenleving in de richting van een dictatuur. Mensen zoals ik en ook mijn verwanten krijgen het dan moeilijk. In de nota "Politie in ontwikkeling" kun je (als je dat wilt) lezen hoe men naar de argumenten zoekt om meer greep te krijgen op zaken die wij als bedreigend ervaren: "Terreur en de dreiging daarvan jagen angst aan en roepen de vraag op of onze samenlevingnog wel voldoende beschermd wordt. De vraag doet opgeld of de samenleving door de afgenomen weerbaarheid niet te kwetsbaar is geworden. De open grenzen, de explosief toegenomen mobiliteit, de massaliteit ervan en de met deze factoren samenhangende anonimiteit hebben zich in toenemende mate doen kennen als belangrijke criminogene factoren. Al deze ontwikkelingen komen in de nota aan de orde en het is belangrijk dat dit gebeurt."
Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen. Maar ik twijfel ook niet aan de onbedoelde effecten die zullen optreden als we vanuit de overheid ons democratisch bestel gaan uithollen, door machtsmiddelen "willekeurig" in te gaan zetten vanuit de gedachte dat voorkomen beter is dan te genezen. Alleen vind ik dat het "voorkomen" elders moet beginnen en niet bij het zoeken naar middelen om het gezag overal en altijd te kunnen handhaven.

Heet

De bui zal zo wel losbarsten. Voor de temperatuur zal het weinig uitmaken. Die komt vanacht niet onder de 18 graden. In de Fahrenheitstraat in Delft las ik een temperatuur van 34 graden celsius af van een thermometer. Het was toen 17.00 uur. Men voelt zich toch wel een beetje overvallen door deze hitte. Weet u trouwens waarom een man boven de 50 zoveel zweet als hij twee keer een orgasme heeft gehad? Dat is omdat er meestal een hele zomer tussen zit. Gelukkig is dit maar een (flauw) mopje. Zelf zweet ik constant met dit weer. Orgasme of niet.
Ons nationale feestkonijn Rita wil een inburgerfeestje voor onze Nieuwe Nederlanders. Omdat het lang duurt voordat je voldoende mensen bijeen hebt voor zo'n feest wil ze het liefst een nationale feestdag instellen om alle legaal hier verblijvende nieuwkomers te kunnen fêteren. Ze denkt hierbij aan 29 februari. Ook wil ze een nationale feestdag voor afgewezen asielzoekers. Bij voorkeur ergens in de winter. De a.a.z.'ers zijn van harte welkom op Schiphol, waar het feest gegeven moet worden. Na afloop van het feest krijgen de gasten een geheel verzorgde gratis reis naar het zonnige buitenland aangeboden. Een geste die ze niet kunnen afslaan.

Vanavond zaten we weer eens gezellig met elkaar in de tuin. "We" is kinderen met of zonder aanhang, de gelukkige en trotse ouders en Winnie, onze valse herder. Ik probeer me voor te stellen hoe ik op die leeftijd zelf aankeek tegen mijn ouders en die van Paula. Dat waren toch wel een beetje wezens van een andere planeet. Raar, dat er misschien nu ook zo over mij wordt gedacht. E.T. Johnny. Het is even wennen.

Lovely Rita

Wat moet ze zich af en toe het meest onbegrepen meisje van de klas voelen, onze minister Rita Verdonk. Nu is ze ook al niet welkom bij de herdenking van de afschaffing van de slavernij op 1 juli door de Surinaamse gemeenschap in Amsterdam. Men schijnt zelfs te gruwen van haar komst. Je zou toch verwachten dat een indrukwekkend CV als dat van Maria Cornelia Frederika alle deuren opent... Het lijkt er echter op dat ze wel door de regering van Congo met open armen zou worden ontvangen mocht ze plannen hebben om naar dit "heart of darkness" af te reizen. Want zoals het er nu naar uitziet zou deze regering van alle uitgeprocedeerde assielzoekers die naar Congo terug worden gestuurd over gegevens beschikken van de assielaanvraag in Nederland. En als zo'n "goudzoeker" terug is in zijn vaderland wil hij vast wel uitleggen waarom hij destijds de benen had genomen. Natuurlijk na wat aansporing van de staatspolitie.
Onbegrijpelijk dat Klaas de Vries van de PvdA zich zo druk maakt over onze Rita, die vermoedelijk de Kamer onjuist heeft voorgelicht. Natuurlijk is Rita ook menselijk (Ja zeker, je hebt ze in alle soorten en maten) en is het maken van fouten ook niet menselijk? Dank zij Rita weet inmiddels iedere asielzoeker dat hij beter ons landje mijden kan, tenzij hij of zij natuurlijk wel een héél goed verhaal heeft. En een beetje Nederlands spreekt, de eerste regels van het Wilhelmus kan zingen en kan uitleggen wie Hansje Brinker is. Nee, wij kunnen Rita nog niet missen. Onze nationale toiletjuffrouw zal zorgen dat het nationale toilet schoon blijft. Poepen doe je maar thuis op je eigen W.C. Wij blijven het liefst van vreemde smetten vrij.

Fate?

Vandaag eens een babbeltje (zeg maar babbel, gezien de lengte van het stuk) over zaken die direct met mijn werk te maken hebben: het onderwijs. Onderwijs is méér dan alleen les geven. Net als in veel andere organisaties bestaan er niet overal procedures voor situaties, die direct het belang van de klanten raken. In dit geval onze leerlingen. Of zijn deze procedures niet praktisch en pas nadat ze eerst een groot aantal mensen gek gemaakt hebben sterven de meeste een zachte dood. Maar helaas: soms komen er nog slechtere procedures voor in de plaats. Want een organisatie is een veelkoppig monster, waarvan elke kop denkt dat hij het belangrijkste is.
Zo zijn er bijvoorbeeld collega's die de meest wilde ideeën hebben over hoe er moet worden getoetst. Het liefst alles zoveel mogelijk gestandaardiseerd. Bij MC-toetsen moet de leerling een keuze hebben uit vier alternatieven. Niet meer en ook niet minder. Begrippen als validiteit en betrouwbaarheid worden er door hen te pas en te onpas bijgehaald om hiermee hun gelijk aan te tonen. Dat ze ondertussen geen enkele substantiële bijdrage leveren aan het verhogen van de kwaliteit van het onderwijs en vooral de mensen die het werk moeten doen voor de voeten lopen, is voor mij en vele anderen wel duidelijk. Het zijn gewoon bureaucraten die nog een laatste achterhoedegevecht leveren. Want met het competentiegericht onderwijs gaat sowieso het hele toetssysteem op de schop. Wat soms de alledaagse realiteit werkelijk is, kun je lezen in wat volgt.

Na het uitlaten van de hond vanmorgen heb ik snel nog even de toets aangepast, die ik vanmorgen bij vier leerlingen uit het derde jaar moest afnemen. Het besluit dat zij mochten toetsen viel vorige week donderdag. Het maken van de eerste opzet heeft me minstens twee uur gekost; de aanpassingen één uur. Na het lezen van de vragen had ik toch nog zo mijn twijfels. Het leek me redelijk om ook de cesuur aan te passen. Ten eerste was de leerstof door een andere, reeds vertrokken docent behandeld. Ten tweede was het meer dan twee jaar geleden dat de betreffende leerlingen lessen over het onderwerp had ontvangen. De voorbereidingstijd voor de toets was minder dan één week. En als ze zouden zakken konden ze dit schooljaar niet meer meedoen met de diplomering. Alle vier de leerlingen haalden gelukkig de toets. Twee van hen hadden precies het aantal toegestane fouten.

Het betrof een vierde gelegenheid. Twee zijn er officieel toegestaan. Een derde moet worden aangevraagd. Voor zover mij bekend (ik heb het zwart op wit) heeft de examencommissie niet of heel erg laat op deze verzoeken gereageerd. En de vierde gelegenheid? Die bestaat officieel niet. Maar moet je dan leerlingen, die verder overal voor geslaagd zijn, hun diploma onthouden omdat ze nog één onvoldoende hebben open staan voor een vak waar ze toch niets meer mee doen?

Wat leren wij hiervan? Dat het veelal een zaak is van betrekkelijke willekeur hoe situaties zich ontwikkelen. Normen en waarden, beschikbare tijd, misverstanden, betrokkenheid, ja zelfs gezondheid zijn van invloed op hoe de wereld zich telkens weer anders aan ons ontvouwt. Soms in ons voordeel en soms in ons nadeel. In het voorbeeld dat is geschetst gaat het om de opvattingen die bij begeleiders van leerlingen leven over fair play, belonen en straffen. Deze leerlingen hadden laten zien dat zij in de stage goed hadden gefunctioneerd. En het waren ook geen leerlingen die bekend stonden als vervelend o.i.d. Ik dacht nog wel even tijd te hebben om een toets voor hen te kunnen maken. En ik dacht dat zij van mij in het verleden een onvoldoende hadden gekregen en dat dit te maken had met de zwaardere eisen, die aan toetsen werden gesteld. Dit bleek een misverstand te zijn. Ik had deze leerlingen nooit les gegeven in het onderwerp.

Ik voel me sowieso altijd bij leerlingen betrokken. Gelukkig geldt dit voor de meesten in ons team. Omdat ik me nog energiek genoeg voelde zag ik er geen probleem in om een vierde gelegenheid te maken. En door al deze factoren bij elkaar staan er straks weer een aantal leerlingen extra op het podium om hun diploma in ontvangst te mogen nemen.

Als mensen denken dat dit verhaaltje is geschreven om mezelf op de borst te slaan, hebben ze het verkeerd. De leerlinggerichtheid in het tegenwoordige onderwijs is groot. Niet onbelangrijk is, dat docenten en leerlingen elkaar vaak beter kennen dan in het vroegere klassikale onderwijs. Door met elkaar in groepen samen te werken wordt er veel in elkaar geïnvesteerd. Intersubjectiviteit bij het nemen van beslissingen is misschien daarom sterker aanwezig dan "harde" beleidsregels. Hierin schuilt zowel een gevaar als een uitdaging. Het gevaar van willekeur. Maar ook de uitdaging om met elkaar tot maatwerk te komen. En als dit lukt geeft dit enorm veel voldoening.

Vanuit het raam van mijn studeerkamer zie ik hoe de avondzon de hemel vlammend rood heeft gekleurd. Ik moet opeens even denken aan dat moslimmeisje dat me vandaag vertelde dat ze al anderhalf jaar bezig is met het samenstellen van een gedichtenbundel. In het Engels notabene. Binnenkort gaat ze bij een grote uitgever uitzoeken of hij haar werk wil uitgeven.
Wat hebben mensen toch veel ongekende vermogens. Wordt het niet de hoogste tijd om hen te waarderen voor wat ze wel kunnen i.p.v. om hen af te rekenen voor wat ze niet kunnen?

Mirte

Wat wiebelig van wiet, drank en overdadig eten zit ik achter de PC. Ik zou nu gelijk de hond moeten gaan uitlaten en daarna naar bed toe gaan. Ik worstel eerst nog wat even met het keyboard. Ik hou het kort. Eva, Mirte en Andi zijn weer weg. Mirte en haar vriend slapen vanacht bij Eva. Het was heerlijk om haar weer terug te zien. Zowel zij als Andi zagen er goed uit. Ze blijven maar een week in Nederland en gaan dan weer terug naar Trowbridge in England. Komend weekend zien we elkaar weer in Nijmegen. Maar daarover later meer.

Susan George, I love you.

De walvis krijgt het de komende tijd zwaar. En dat allemaal omdat veel mensen zich blijven laten leiden door winstbejag en korte termijn denken. De zeeën zijn al bijna leeg gevist en met een beetje geduld sterft de walvis vanzelf uit door gebrek aan voedsel. Maar dat geduld heeft men blijkbaar niet. Straks zal het legale jagen wel weer worden toegestaan. En daar kan ik toch zo boos over worden.



Dat het niet goed gaat met onze planeet weet iedereen zo langzamerhand wel. Dat het niet vanzelf beter zal gaan moeten velen nog ontdekken. Ik zelf ben geen fanatieke milieufreak. Zelf mag ik dan geen auto hebben, maar als anderen wèl zo'n monstertje als huisdier willen houden, dan moeten ze dat zelf weten. Maar net zo min als ik mijn hond op straat laat scheiten, omdat ik hiermee de overlast voor anderen wil voorkomen, net zo min waardeer ik het als anderen zonder er zelfs maar even bij na te denken voor een poep en een scheet achter het stuur kruipen. Een grote bak is in mijn ogen helemaal niet stoer. Eerder een beetje dom. Maar als jezelf niet veel voorstelt, misschien kun je dan altijd nog doen alsof.

Het neoliberalisme heeft maar één doel voor ogen: zakken vullen. En de mensen laten geloven dat dit normaal is. Het jagen op walvissen en massaal produceren van wagens, zodat de consument weet waarvoor hij werkt, hoort daar bij.
Gelukkig zijn er nog mensen zoals Susan George. Wel eens van haar Lugano rapport gehoord?
Ik heb het zelf nog niet gelezen maar het maakt wel duidelijk dat de mensheid straks met een aantal duivelse dilemma's te maken krijgt. Gir0 555 wordt dan giro 666; het getal van het beest.

Het zal de temperatuur wel zijn. Lekker, zo. Het zweet loopt tappelings langs mijn voorhoofd. Te bedenken dat dit de komende jaren "normaal" wordt. Hebben we toch maar voor een groot deel te danken aan al die automobilisten. Dank, duizendmaal dank. Ga morgen maar weer fijn een uurtje in de file staan.

Kwetsuren

Bent u ook zo iemand die altijd met wondjes of blauwe plekken zit? Die op een ongelukkige manier zijn elleboog of hoofd stoot, net als hij weer schram- of blauweplekvrij is? Mijn lichaam is redelijk gaaf, maar zo af en toe krijgt het weer een opdonder. Ik weet nog steeds niet wat er precies is gebeurd, maar bij het hakken van wat hout voor de vuurkorf ging er opeens iets mis en tot mijn verbazing zit ik opeens met een pink waar het mooie rode bloed via een paarse snijwond naar buiten druppelt. Wat jodium en een pleister zijn vermoedelijk voldoende om de schade beperkt te houden. Maar toch. Ik was al weer enkel dagen een mooie jongen en dacht al dat dit niet lang goed kon gaan. M'n linker enkel is weer goed. Mogelijk te zwaar belast geweest. Dit geldt ook voor de hamstring van mijn rechterbeen. Ik denk het gevolg van een slechte warming-up.
Met m'n pink zal het ook wel weer goed komen. Voor het slapen zal ik de pleister maar weg halen. Zoveel mogelijk zuurstof erbij is altijd het beste.

De meeste mensen zullen nu wel weer thuis zijn van de overvolle stranden en snelwegen. Ik hoop oprecht dat ze uren in de file hebben gestaan en dat de kinderen flink hebben gejankt. Misschien wordt de volgende keer dan aan een alternatief gedacht. Zoals een rustige wandeling door Delfshaven, waar elke zondag een antiekmarkt is. Of een terrasje in het centrum van Rotterdam. Toevallig was er op de beurstrappen een opera zangeres, die met een geweldige stem de prachtigste aria's zong. En wat te denken van een picknick in het Park bij de Euromast. In de lommerijke schaduw van de bomen. Bij thuiskomst een eenvoudige barbeque en straks nog even een blokje om met de hond, een blowtje en de dag afbouwen met een vuurtje in de tuin. Zie daar hoe het ook kan. Nice...