Te laat.

Ze zaten op een bankje, drie mannen en een vrouw. Bij elkaar meer dan 300 jaar. De zon scheen in een wolkenloze lucht, het was lente. Ze zeiden al vijf minuten niets en staarden naar de grond. De vrouw verbrak het zwijgen. "Toe nou jongens. Er is nu toch niets meer aan te doen. Laten we maar genieten van het warme zonnetje." De oudste van het stel, een magere grijze man met nog een flinke bos haar op zijn hoofd, stoof op. "Hoe kun je dit nou zeggen? Als ze hadden geluisterd was er niets gebeurd." Hij stampte driftig op de grond. "Ria heeft gelijk, Tom. Je kunt het leven nu eenmaal niet naar je hand zetten."
"Je praat er te gemakkelijk over, Kees. Wij zijn hout voor de kachel. Maar denk eens aan onze kinderen en kleinkinderen. " Bart was de enige die niets gezegd had. Zijn gehoorapparaat stond uit en het gesprek was hem ontgaan. Hij dacht aan zijn dochter Trudy, die hem gisteren nog had gebeld. Ze had geëmotioneerd geklonken. "Pa, Marten heeft gehoord dat we zijn toegelaten tot het alpha-project. Ze komen ons over drie uur ophalen." Hij wist niet hoe hij moest reageren. Hij was blij voor haar en voor Marten. En natuurlijk voor de kleine. Maar hij had ze graag alle drie nog eens willen gezien.

Grote Mond

Grote Mond was nu één jaar dood. Het land was twee minuten stil en de vlaggen hingen op 3/4.
Radio en tv, kranten en internet, hoogwaardigheidsbekleders die zich het rouwen hadden toegeëigend, alles en iedereen rouwde over dit verlies.
Toen Grote Mond tot een eeuwig zwijgen werd veroordeeld begonnen de anderen pas te protesteren. Hun oren suisden welliswaar nog na van de verwensingen die zij door hem naar hun hoofd geslingerd hadden gekregen. In gedachten hadden velen hem dood gewild. Maar nu hij zo plotseling uit hun midden was gerukt begonnen ze massaal te sputteren. Hij had hen lafbekken genoemd. Geitenneukers. Hypocrieten. In zijn computer stonden zijn meest favoriete beschimpingen eerst gecategoriseerd volgens het schema: 1 vreselijke verwensing, 2 alledaagse vervloeking, 3 plaagstootje. Later maakte hij daarvan 1 mestkar met stront, 2 emmer met stront en 3 flinke wind. Nummer 1 en 2 raadpleegde hij altijd als eerste, vandaar dat hij uiteindelijk besloot om categorie 3 te schrappen. Nu hij zelf was geschrapt promoveerden zijn voormalige slachtoffers zichzelf onmiddellijk tot helden en pleiters van het vrije woord. Zij misten Grote Mond, die bij nader inzien bij leven en welzijn maar een klein hartje had en door degenen die hem beter kenden zelfs een aimabele persoon werd genoemd. Over de hele wereld ging zijn naam. Grote Mond was een symbool geworden. Vaandeldrager van de democratie en vrije meningsuiting. Martelaar van de Christenen en democraten en het panacee tegen het oprukkende Islamitisch fundamentalisme. Men had hem posthuum niet een grotere hak kunnen zetten. Een held word je soms tegen wil en dank.

Adequaat.

"De begeleiders hebben adequaat opgetreden", sprak een geëmotioneerde bewindsvrouwe. Duidelijk was te zien dat ze haar tranen nauwelijks kon bedwingen. Was het om de 11 kleuters die waren verdronken toen ze door het ijs waren gezakt of om de laffe beschuldigingen in de media tegen de begeleiders waar zij zich niet tegen verweren kon, dat zij zo emotioneel was? Wie zal het zeggen. Toen ze van de tragedie had gehoord was zij spoorslags afgereisd naar Amsterdam, waar het drama had plaats gevonden. Een klas met bijna 30 kleuters was door het ijs gezakt, toen het water er onder plotseling werd weggepompt. Er waren waarschuwingsborden geplaatst dat het gevaarlijk was om het ijs te betreden, maar door de sneeuw waren deze niet zichtbaar geweest. Door het dappere optreden van de begeleiders was voorkomen dat àlle 30 kleuters waren verdronken. En nu was men in de media een hetze begonnen tegen hen. Ten eerste zouden er te weinig begeleiders zijn geweest. Bovendien was slechts één van hen gediplomeerd en waren de andere twee huisvrouwen, die met behoud van hun WWB-uitkering hun hulp als oppasmoeder hadden aangeboden. "Ik weet hoe ernstig de ouders van de kleuters getraumatiseerd zijn, maar dat geldt ook voor de begeleidsters. Niemand weet wat voor een verschrikkelijke momenten zij hebben meegemaakt. Door hun adequate optreden is erger voorkomen." Buiten was het begonnen te sneeuwen. Een stille sneeuw die de wereld met een zachte witte lijkwade bedekte.

Genoeg is genoeg.

Het is voorlopig voldoende. Tot nu toe maakte ik bijna elke dag een stukje voor dit blog, maar ik zoek nu naar een andere vorm om mijn verhaal kwijt te kunnen. Wat niet zeggen wil dat ik besloten heb om met mijn blog te stoppen. Alleen zal de frequentie van mijn stukjes minder worden. Het nieuws biedt nog steeds voldoende inspiratie, maar om los te komen van de waan van de dag zijn andere, meer duurzame bronnen misschien beter.
Kijkend naar het nieuws van de afgelopen dagen is het natuurlijk niet moeilijk om te fulmineren tegen Donner en Verdonk, beiden eindverantwoordelijk voor het drama op Schiphol. Wat een zielepoten. Of die arro van een Peter R de Vries, die denkt de politiek in Nederland te kunnen veranderen, maar die zelf de afgelopen 20 jaar niet heeft gestemd.
Er zijn elke dag wel figuren in het nieuws die door hun gedrag of hun uitspraken dezelfde uitwerking op mij hebben als de spreekwoordelijke rode lap op een stier. Maar ik besef dat ik niet bezig kan blijven. Ten eerste ben ik nauwelijks politiek geëngageerd. Anders ging ik ook wel de barricades op. Ten tweede krijgen de mensen de leiders die ze verdienen. Onze vrienden in Den Haag zijn daar tenslotte op een democratische wijze terecht gekomen. Wat onze ministers en hun ambtenaren zeggen is hun ingefluisterd door de "massa". Dat de kwetsbaren in onze samenleving het zo moeilijk hebben en steeds moeilijker zullen krijgen is de wens van het volk. Mensen met een baan vinden dat ze al genoeg aan belasting en premie afdragen. Dat onze lucht, ons water en onze grond vervuild is, is de wens van het volk. Iedereen zijn eigen autootje, extra wegen van en naar de vinex-wijken, die het laatste stukje natuur nog verder in de verdrukking hebben geduwd en zoveel en zo ver mogelijk weg met het vliegtuig op vakantie. Dat Islamieten gezien worden als potentiële terroristen is de wens van het volk, dat historisch gezien vanuit zijn Christelijke achtergrond het nooit zo heeft op gehad met deze "tweederangs" burgers en dat vanuit een collectief schuldgevoel jarenlang het Joodse volk de ruimte gaf hen te behandelen als "Untermenschen". En ik ben deel van dat volk. Ik zit op mijn centen, vervuil het milieu soms voor mijn lol, moet er niet aan denken dat mijn dochters met een Islamiet thuis komen en het zal mij een worst wezen wat de Israeliërs de Palestijnen elkaar aandoen. Ik kan hier toch geen invloed op uitoefenen.
Dus als die vreselijke jongens en meisjes in Den Haag weer eens op een irritante wijze in het nieuws komen besef ik dat ze hiermee een groot deel van de bevolking een enorm plezier doen.
Ik ken weinig landen waar het zo goed wonen is als in Nederland. De emigranten hebben ongelijk, de immigranten hebben gelijk. Maar dat doet niets af aan de domheid, die ik dagelijks zie en hoor, de onverschilligheid die ik overal waarneem, de angst die er bij velen leeft, de materiële en immateriële armoede die je in alle lagen van de bevolking tegenkomt, de hufterigheid die de media de huiskamers in tetteren, de... Moet ik nog doorgaan? Nee, over dit alles raak je natuurlijk nooit uitgeschreven. Maar ik voorlopig wel.